W wypadku uderzył głową w przednią szybę samochodu❗️ Potrzebne wsparcie❗️

Aktualizacje

• 12 stycznia 2026

  Od wypadku minął już jakiś czas, ale jego skutki wciąż są odczuwalne dla Oskara! Wesprzyj!

  Każdego ranka budzimy się z tą samą myślą: czy dziś Oskar zrobi choć najmniejszy krok w stronę życia, które brutalnie odebrał mu wypadek...

  Jeszcze tak niedawno był młodym, pełnym energii chłopakiem, który miał 21 lat i cały świat przed sobą, a dziś leży nieruchomo, uwięziony we własnym ciele, jakby czas dla niego zatrzymał się w jednej tragicznej sekundzie. Nasze serca pękają z bezsilności, bo nie możemy cofnąć tego, co się stało.

  Kiedy lekarzom udało się wybudzić go ze śpiączki farmakologicznej, uwierzyliśmy, że to początek drogi powrotnej. Oskar nie jest jednak świadomy, nie potrafi spojrzeć nam w oczy ani odpowiedzieć na nasze wołanie, a mimo to reaguje na dotyk i ból, jakby gdzieś głęboko w nim wciąż tliło się światło. Każde drgnienie palca oraz minimalny ruch to dla nas znak, że on tam jest i że nie wolno nam przestać wierzyć.

  

  Jego organizm toczy nieustanną wojnę. Sepsa, kolejne infekcje bakteryjne, zapalenia płuc i operacja wszczepienia zastawki, która ratuje jego mózg, wyniszczyły go do granic wytrzymałości. Teraz znów jest w szpitalu, po operacji żołądka, a rana, zamiast się goić, zamienia się w kolejne pole bitwy, bo bakterie nie chcą odpuścić. Patrzymy, jak jego ciało słabnie, a każda doba przynosi nowe obawy, że choroba znów cofnie nas o krok.

  Najbardziej boli to, że wszystkie te powikłania zabierają mu czas, który powinien spędzać na rehabilitacji, na budzeniu się do życia, na nauce tego, co dla innych jest oczywiste.

  My stoimy obok jego łóżka, trzymając go za rękę i szeptem opowiadając mu o świecie, który na niego czeka, bo wierzymy, że gdzieś w środku nas słyszy. Oskar walczy, a my razem z nim, każdego dnia, z nadzieją, że jeszcze kiedyś spojrzy na nas świadomymi oczami i wróci do nas choć na chwilę.

  Rodzice