Parafia św. Barbary w Radawnicy

Parafia św. Barbary w Radawnicy – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Radawnicy, w dekanacie Złotów I w diecezji bydgoskiej. Erygowana w 1726. 

Już w XVII w. kościół w Radawnicy był solidnym drewnianym budynkiem z jednym ołtarzem, chórem, amboną i chrzcielnicą wyposażoną w spiżową misę, pochodzącą z kościoła złotowskiego. Zarówno ściany jak i lico ołtarza było ozdobione malunkami zaś z sufitu zwieszały się drewniane świeczniki. Dzwonnica określona jako dobra, wyposażona była w dwa dzwony, zaś przyległy cmentarz był solidnie ogrodzony. Oddzielna, drewniana zakrystia wyposażona była w zamykane skrzynie na paramenty kościelne i naczynia liturgiczne. Charakterystyczne jest zaznaczenie przez wizytującego - w tekście sprawozdania, braku konsekracji czynnego przecież kościoła, co należy rozumieć, że poświęconej świątyni nie odwiedził do daty wizytacji właściwy jej biskup, celem spełnienia tego obrzędu. 

W lecie 1858. nastąpił, w najwyższym stopniu konieczny remont kościoła i belkowania, na którym zawieszone były dzwony, a w 1887. kościół był w stanie grożącym zawaleniem, tak że niezbędna była jego rozbiórka. Dzisiejszy kościół jest zbudowany w latach 1887 – 1888; kamień węgielny położono w dniu 03. maja 1887, a kościół poświęcono 4. listopada 1888r.. Należy dodać, że budowniczym nowego kościoła, który do czasów dzisiejszych przetrwał w zasadzie w niezmienionej postaci, był ksiądz Franciszek Dekowski, proboszcz radawnicki od 1872. roku.

Kościół w stylu neogotyckim, orientowany, jednonawowy, na rzucie prostokąta z wieżą na planie kwadratu od zachodu oraz z wyodrębnionym węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Okna zamknięte ostrołukowo, krosnowe, pełne, wielopodziałowe z małymi szybkami o romboidalnym układzie, w ramach metalowych wzmocnione poziomymi listwami. We wszystkich oknach współczesne witraże.

Do parafii należą wierni z miejscowości: Bielawa, Franciszkowo, Józefowo, Kamień, Kiełpin i Radawnica.