Wierzę, że czeka mnie przyszłość, która nie jest udręką...

Kiedy się urodziłam w dokumentacji medycznej wpisano "niezdolna do samodzielnej egzystencji". Wszystkie lata mojego życia poświęciłam temu, by udowodnić, że to nieprawda. Robiłam tak wiele, tak bardzo się starałam, jednak choroba nie odpuszcza. Każdego dnia, w każdej chwili daje o sobie znać. Wymagam stałej opieki, ciągle proszę o pomoc... Wszczepienie symulatorów, intensywna rehabilitacja, nie ma dla mnie złotego środka. Funkcjonuję tylko dzięki pomocy rodziców, którzy poświęcili mi całe swoje życie. Są dla mnie prawdziwymi i jedynymi Bohaterami. Los jednak jego też nie zamierzał oszczędzić. 

Mam Rodziców, którzy bardzo mnie kochają i martwią się o moją przyszłość, są już starsi i z każdym rokiem jest im trudniej mnie nosić. Tata przeszedł dwa udary i ma coraz większe zmiany w kręgosłupie, które uniemożliwiają mu codzienne dźwiganie mnie. Mama też ma swoje lata i opieka nade mną nie jest dla niej łatwa i lekka. Świadomość, że jestem dla nich ciężarem dobija. 

Jest sposób na to, by nasza codzienność stała się znośna. Elektryczny podnośnik, który umożliwiłby przenoszenie mnie z łóżka na wózek oraz do wanny. I chociaż jest tak bardzo potrzebny, to całkowicie poza naszym zasięgiem finansowym... Tak bardzo Cię proszę - pomóż mi!

Patrycja