Turnus rehabilitacyjny jest dla mnie ogromną nadzieją na lepsze jutro!

Od pierwszego dnia życia towarzyszą mi choroby neurologiczne, które zamieniają codzienność w nieustanną walkę. Każdy ruch wymaga wysiłku, będącego dla innych niezauważalny. Dla mnie bywa zwycięstwem już samo to, że mogę samodzielnie sięgnąć po drobne rzeczy, usiąść wygodniej, przejechać kilka metrów bez bólu.

Mój świat od lat opiera się na wózku inwalidzkim. To on zastępuje nogi, daje namiastkę wolności, pozwala być blisko życia. Dzięki niemu mogę być obok najważniejszych osób, żony oraz trójki dzieci, które każdego dnia patrzą na mnie jak na bohatera. Chciałbym zasługiwać na ten obraz w ich oczach, choć prawda bywa trudniejsza.

Z czasem ciało zaczęło coraz głośniej przypominać o ograniczeniach. Ból pleców stał się codziennością, napięcie mięśni odbiera spokój nawet podczas snu. Obecny wózek przestał dawać wsparcie, którego tak bardzo potrzebuję. Każda godzina spędzona w nim pogłębia zmęczenie, sprawia, że dzień kończy się z grymasem bólu.

Najtrudniejsze są chwile, gdy patrzę na swoje dzieci. Widzę, jak biegną przez trawę, śmieją się, odkrywają świat pełen prostych radości. Wtedy pojawia się ciche pragnienie, choć raz ruszyć za nimi bez lęku, że koła zatrzymają się w nierównej ziemi. Marzę o zwykłym spacerze w parku, wspólnej drodze na plac zabaw i chwili pod drzewem, kiedy tata może być obok. Nie tylko patrzeć z dystansu.

Ogromną nadzieją pozostaje turnus rehabilitacyjny, zaplanowany od 20 lipca do 1 sierpnia. Każdy dzień wypełnią trzy indywidualne terapie prowadzone przez specjalistów oraz trening na urządzeniu wspierającym naukę prawidłowego ruchu. Taka praca potrafi przynieść efekty, które zmieniają codzienność, choćby o mały krok.

Niestety koszt turnusu znacznie przekracza możliwości naszej rodziny. A przecież robię to nie tylko dla siebie.

Robię to dla dzieci, które zasługują na tatę obecnego przy pierwszych sukcesach, spacerach oraz wspólnych chwilach ich dzieciństwa. Piszę te słowa z nadzieją, że ktoś zatrzyma się na moment przy mojej prośbie. 

Patryk