Ta choroba zniszczyła mi życie... Błagam o ratunek, jest coraz gorzej 💔

Nigdy nie przypuszczałam, że w pewnym momencie życia będę musiała prosić o pomoc obcych ludzi. Zawsze starałam się radzić sobie sama. Niestety choroba zmieniła wszystko.

Mam na imię Paulina. Choruję na ziarniniaka Wagenera –  śmiertelną chorobę, która spowodowała częściową utratę twarzy… Destrukcję nosa i kości twarzoczaszki. Marzę jedynie o tym, żeby odzyskać dawne życie. Żeby wyzdrowieć. Proszę, czy możesz mi pomóc?

Zdjęcie nieodpowiednie dla osób wrażliwychKliknij tutaj, aby je wyświetlić

Wszystko zaczęło się od kataru. Przez pewien czas myślałam, że jestem po prostu przeziębiona. Niestety katar nie znikał, a ja czułam się coraz gorzej. W pewnym momencie mój stan był już tak zły, że musiałam trafić do szpitala. Kawałek mojego nosa uległ rozerwaniu!

Niestety po wielu badaniach i diagnostyce okazało się, że cierpię na bardzo poważną chorobę – ziarniniaka Wagenera.

Przeszłam trudne leczenie i operacje, które pozostawiły trwały ślad w moim życiu. Jedna z protez, która miała pomóc mi funkcjonować i wrócić do normalności, niestety zaczyna się zużywać i ponownie pojawiają się problemy zdrowotne. Lekarze rozważają dalsze leczenie, w tym wlewy leków, które mogą pomóc zatrzymać pogarszanie się mojego stanu zdrowia i dać mi szansę na dalsze funkcjonowanie.

Zdjęcie nieodpowiednie dla osób wrażliwychKliknij tutaj, aby je wyświetlić

Każdy etap leczenia to ogromne koszty – konsultacje lekarskie, badania, leki, dojazdy oraz kolejne procedury medyczne. Choroba sprawiła również, że nie jestem w stanie funkcjonować zawodowo tak jak wcześniej.

Jednocześnie życie toczy się dalej. Rachunki za mieszkanie, ogrzewanie i podstawowe potrzeby nie znikają tylko dlatego, że człowiek choruje. Ostatni rachunek za gaz był wyjątkowo wysoki, a środki powoli mi się kończą.

Zdjęcie nieodpowiednie dla osób wrażliwychKliknij tutaj, aby je wyświetlić

Jestem mamą i bardzo chcę mieć siłę oraz możliwość leczenia, żeby móc normalnie żyć i być obecna dla mojego dziecka. Najtrudniejsze jest poczucie bezradności – kiedy zdrowie zawodzi, a koszty życia i leczenia rosną.

Dlatego z ogromną pokorą proszę o pomoc. Każda złotówka przybliża mnie do dalszego leczenia i daje mi szansę na spokojniejsze przejście przez ten trudny czas.

Nigdy nie jest łatwo prosić o wsparcie, ale wiem, że dzięki ludziom o dobrym sercu wiele osób odzyskało nadzieję. Wierzę, że i mnie uda się ją zachować.

Paulina