Paweł chce być samodzielny, chce się uczyć i studiować❗️Potrzebne jest wsparcie❗️

Aktualizacje

• 2 lipca 2026

  Boli potwornie, a rzeczywistość za zamkniętymi drzwiami bywa taka, że z tego bólu płaczę w poduszkę. Błagam o pomoc!

  Kochani! I do mnie przyszły chwile zwątpienia. Miałem nadzieję, że optymizmu i pragnienia życia wystarczy mi na każdy dzień...

  Niestety, ból, jaki towarzyszy mi od miesięcy, tylko się nasila. Nie ma już dnia ani nocy bez mocnej tabletki przeciwbólowej. Nie ma spokojnych chwil. Mój przeciwnik – moje własne ciało – bez przerwy rzuca mi kłody pod nogi. Boli potwornie, a rzeczywistość za zamkniętymi drzwiami bywa taka, że z tego bólu płaczę w poduszkę. Jeśli nikt mnie nie usłyszy, będę musiał się poddać. A jeśli się poddam, moje ciało będzie robić, co chce – a ono chce tylko mojego bólu i cierpienia. Nie pozwolę na to. Potrzebuję Waszego wsparcia. Proszę o pomoc, bo brakuje mi środków na pełną, regularną rehabilitację.

  Dodatkowo moja mama przeszła w ubiegłym tygodniu operację. Zwyczajnie brakuje jej teraz sił i możliwości, by się mną zająć. Jej rekonwalescencja potrwa jeszcze trochę czasu, zanim wszystko wróci do naszej normalności, ale ta sytuacja uświadomiła mi coś bardzo ważnego i trudnego: co ze mną będzie, gdy mamie coś się stanie?

  Zobaczyłem czarno na białym, jak wiele brakuje mi do samodzielności i jak potężną pracę muszę jeszcze wykonać, żeby ją wywalczyć. Mój optymizm na moment gdzieś zniknął. Na szczęście mam w sobie nieustannie siłę do walki, mam w sobie energię, by wytrwale pracować. Pasja i determinacja to jednak za mało – ta walka wymaga twardych nakładów finansowych. Dotychczas zebrane na zbiórce środki zostały już prawie w całości wydane na ostatnie dwa lata mojej intensywnej rehabilitacji.

  Moi rówieśnicy myślą teraz o wyjazdach na wakacje, beztroskim odpoczynku i czasie z przyjaciółmi. Moje plany są zupełnie inne. Marzę o tym, by w tym roku mieć szansę pojechać na jeszcze jeden turnus rehabilitacyjny, choć ze względów terapeutycznych powinienem odbyć dwa. Myśl o przyszłości i o ewentualnym braku środków na dalsze leczenie wywołuje ogromny stres, ale nie zamierzam odpuścić – ale jeśli nikt mnie nie usłyszy, będę to musiał zrobić. Błagam o pomoc.

  Kochani Darczyńcy, zwracam się do Was z prośbą o dalsze wsparcie i ponowne otwarcie serc. Pomóżcie mi sprawić, by moja rehabilitacja nigdy się nie skończyła – bo moja wewnętrzna moc na pewno się nie skończy.

  Bez funduszy na rehabilitację moje ręce są związane. Regularna, ciężka terapia to moja jedyna szansa na przyszłość – na sprawniejsze, bardziej samodzielne i wolne od bólu życie. Dziękuję za każdy Wasz gest i za to, że idziecie tą drogą razem ze mną.

  Paweł Makowski

• 31 marca 2026

  Bez dalszej terapii i rehabilitacji Paweł straci wszystko, o co tak długo walczył... POMOCY!

  Drodzy Darczyńcy, dziś to ja postanowiłam zaktualizować informacje na zbiórce Pawła, bo Paweł chce się z Państwem dzielić tylko swym optymizmem, a gdy do głosu dochodzi realizm, a obok próbuje się rozpychać łokciami pesymizm, on milczy i tłumi uczucia w sobie...

  Jestem mamą Pawła i od jego urodzenia walczę o zdrowie, sprawność i wymarzoną samodzielność syna. Te lata nauczyły mnie pokory i dystansu. Dzięki Pawłowi odkryłam w sobie niebywałe pokłady siły i wiary. Każdego dnia mój syn uczy mnie jak celebrować życie. Jak znajdować w trudach codzienności maleńkie okruchy radości.

  Po  ubiegłorocznej operacji Paweł czuł się znacznie lepiej. Ustąpił ból i syn znów mógł swobodniej i sprawniej ćwiczyć podczas rehabilitacji. Znów miał szansę na postępy. Niestety z powodu braku środków finansowych nie może być rehabilitowany tak intensywnie, jak wymaga tego jego stan, jak powinien być rehabilitowany po przeprowadzonym zabiegu operacyjnym. Ograniczyliśmy więc wyjazdy na turnusy rehabilitacyjne i już widzimy regres.

  Spokojnie przespana noc to już przeszłość. Każdej nocy Pawła kilkukrotnie budzi ból pleców i kolan. Nie może znaleźć żadnej wygodnej pozycji. Jestem przy nim i pomagam mu w próbach wygodniejszego ułożenia ciała, podaje leki przeciwbólowe, przytulam. A w środku wyje z rozpaczy. Przeszedł tak wiele, osiągnął to, czego nie przewidział żaden lekarz, wycierpiał tyle bólu podczas i po operacjach… a teraz  wszystko traci!

  Paweł założył zbiórkę w roku 2024. Miała dać mu szansę na sfinansowanie rocznej rehabilitacji. Kwota, jaką widzicie na zbiórce, była wydawana sukcesywnie, przez ostatnie dwa lata na bieżące potrzeby rehabilitacyjne syna, a także na operację, która nie była w planach w roku 2024 roku, a stała się konieczna i pochłonęła sporą część zgromadzonej kwoty. Obecnie na koncie zbiórki jest zbyt mało środków, aby zapewnić Pawłowi rehabilitację, która nie pozwoli na cofnięcie jego postępów i umożliwi mu osiąganie nowych...

  Dlatego błagam Was, nie zostawiajcie Pawła teraz. Wasze wsparcie zarówno finansowe, jak i emocjonalne doprowadziło mojego syna do miejsca, w którym nigdy miał nie być. Obecnie to wsparcie jest nadal ogromnie potrzebne. Kosztowana rehabilitacja zatrzyma regres i pozwoli Pawłowi rozwijać się dalej. Pokornie chylę głowę przed Wami i proszę w imieniu syna i swoim własnym pomóżcie w dalszym finansowaniu rehabilitacji i terapii mojego syna Pawła.

  Z wielką wdzięcznością w sercu i szacunkiem,

  Edyta, mama Pawła

  Czytaj dalej
• 1 października 2025

  Wciąż walczę w swoją sprawność! Pomoc potrzebna bardziej niż zawsze!

  Szanowni Państwo, Przyjaciele, Znajomi, Darczyńcy

  chciałbym opowiedzieć co u mnie. Od zabiegu jest znacznie lepiej. Ustąpił ból pleców i znów poczułem, co to znaczy nocny wypoczynek. Pięknie dziękuję za to, że mogłem zostać zoperowany i dziś mogę powiedzieć, że czuję się lepiej. To niestety nie koniec mojej drogi.

  Wciąż wymagam rehabilitacji, teraz nawet większej, bo zabieg usunął moje przykurcze, dał mi możliwość większego zakresu ruchu, ale ten ruch muszę wyćwiczyć w procesie rehabilitacji. Nieustająco więc walczę. Tylko… środki, jakie zostały zebrane właśnie na terapię, w sporej części musiały zostać wykorzystane na opłacenie zabiegu i nadal pokornie proszę o wsparcie.

  Nie zamierzam jednak się załamywać i wciąż optymistycznie patrzę w przyszłość. Wciąż realizuję nowe pomysły i projekty.

  To moje małe podziękowanie za dotychczasową pomoc i wsparcie. To też mały dowód, że nie ustanę w walce o lepsze jutro, nie zatrzymam się na drodze mojego samorozwoju i wciąż będę starał się być lepszym człowiekiem.

  Paweł

  Czytaj dalej