Piotr usilnie walczy o odzyskanie życia utraconego przez udar❗️

Do niedawna byliśmy zwyczajną, szczęśliwą rodziną. Rodzice, dwoje dzieci, niewielkie mieszkanie na kredyt… Piotrek pracował właściwie od 15 roku życia w piekarni. Był bardzo pracowity, ambitny, rzadko kiedy chodził na urlop. Ludzie mówią, że ciężka praca popłaca. W jego przypadku los zadecydował inaczej…

W nocy z 14 na 15 stycznia Piotrka bardzo rozbolała głowa. Niedługo później doszły również wymioty, drętwienie lewej strony ciała, mowa stawała się coraz bardziej niewyraźna. O trzeciej w nocy karetka zabrała go do szpitala. Diagnoza okazała się okrutna – doszło do krwotoku mózgowego. Pojawił się krwiak pnia mózgu. Piotrek w pozycji leżącej spędził w szpitalu na oddziale neurologicznym miesiąc. 

W lutym wrócił do domu, ale kilka dni później został przyjęty na szpitalny oddział rehabilitacyjny. Spędził tam długie 4 miesiące, pełne ciężkiej pracy. Pobyt przyniósł poprawę – powróciła możliwość przyjęcia pozycji siedzącej, zaczął niemal samodzielnie jeść i chodzić przy pomocy balkonika i asekuracji. Podczas pobytu stwierdzono, że pierwsza diagnoza nie była w pełni trafna. Okazało się, że doszło nie tylko do jednostronnego, lecz obustronnego porażenia. 

Lekarz zalecał przeprowadzenie zabiegu embolizacji, ale ze względu na stan zdrowia Piotra zgodę musiał wyrazić również radiolog. Z jednej strony każdy zdawał sobie sprawę, że zahamowanie dalszych krwotoków jest niezbędne, z drugiej towarzyszył nam niewyobrażalny strach. Zabieg jest ryzykowny, ciężki, w obrębie głowy, mózgu…

4 października lekarze przeprowadzili zabieg jedynie częściowo – całości założeń operacji niestety nie udało się osiągnąć…

Piotrek po zabiegu czuje się dużo gorzej niż przed nim. Cofnęły się postępy, które udało się wypracować na przestrzeni wielu miesięcy ciężkiej pracy. Pogorszył się wzrok, Piotrek wymaga permanentnej opieki. Potrzebuje pomocy przy codziennych czynnościach – toaleta, mycie, jedzenie, poruszanie się. Trzeba go pilnować przy jedzeniu, bo często się krztusi. Samodzielnie przebywa wyłącznie w pozycji leżącej. 

Obecnie Piotrek czeka na naświetlania głowy w szpitalu onkologicznym w Gliwicach. Są one zaplanowane na 12,14 i 18 grudnia. Naświetlania mają zasklepić dziurę, która powstała po udarze. Dopiero później będzie możliwa dalsza rehabilitacja.

Podobno prosić o pomoc jest trudniej, niż pomagać… Sytuacja jednak nas do tego zmusza, nie możemy się poddać. Na chorego ojca codziennie patrzą z nadzieją kochające go dzieci. Walczy o niego żona, lecz najbardziej walczy o siebie on sam, bo wie, że ma dla kogo i po co żyć. Na ten moment wszystkie oszczędności wydaliśmy na przewozy, na kompletowanie niezbędnego w tej sytuacji sprzętu, pokryliśmy zabiegi rehabilitacyjne. Potrzebujemy pomocy. Tylko z Waszym wsparciem ta nadzieja na lepsze jutro jeszcze nie zgasła…

Rodzina Piotra