Avatar organizatora
Karol Rajewski

ZOSTAWMY PO SOBIE DOBRO

Skarbonka została założona z inicjatywy organizatora, który odpowiada za jej treść.

❤️ ZOSTAWMY PO SOBIE DOBRO

Są miejsca, które dostajemy od życia.

I są miejsca, którym po pewnym czasie chcemy coś od siebie oddać.

Błaszki są moim domem. Tam jest ogromna część mojego życia, mojej historii, emocji, pracy, ludzi i wspomnień. Tam zostawiłem wiele cząstek siebie.

Ale życie napisało dla mnie kolejny rozdział.

Dziś bardzo ważne miejsce zajmuje w nim Wołomin.

Tutaj pracuję.
Tutaj spędzam dużą część swojego życia.
Tutaj spotkałem ludzi, którzy stali mi się bliscy.
Tutaj mam przyjaciół.
Tutaj doświadczyłem wiele życzliwości i dobra.

Dlatego mogę powiedzieć to już zupełnie szczerze:

Wołomin stał się moim drugim domem.

A kiedy jakieś miejsce daje człowiekowi tak wiele, rodzi się potrzeba, by także zostawić w nim po sobie coś dobrego.

Nie pomnik.
Nie tablicę.
Nie nazwisko.
Dobro.

Dlatego zakładam tę skarbonkę dla Hospicjum Opatrzności Bożej dla Dzieci w Wołominie.

Powstaje tutaj miejsce, którego żaden rodzic nie chciałby nigdy potrzebować.

A jednocześnie miejsce, które dla niektórych rodzin może stać się jednym z najważniejszych miejsc na świecie.

Bo są słowa, których żaden rodzic nie powinien usłyszeć:

„Nie możemy już wyleczyć Państwa dziecka.”

Dziecko powinno mieć przed sobą całe życie.

Powinno pierwszy raz pójść do szkoły.
Zakochać się.
Zdać maturę.
Podróżować.
Śmiać się.
Kłócić z rodzicami.
Realizować marzenia.

Powinno mieć przed sobą tysiące zwyczajnych dni.
Powinno mieć jutro.

A jednak życie czasami pisze historię, na którą nikt nie jest przygotowany.

I wtedy zmieniają się wszystkie marzenia.

Nie marzy się już o dalekiej przyszłości.

Marzy się o tym, żeby dzisiaj nie bolało.

Żeby dziecko spokojnie zasnęło.

Żeby mama mogła być obok.

Żeby tata mógł potrzymać je za rękę.

Żeby rodzeństwo mogło się przytulić.

Żeby jeszcze raz można było usłyszeć głos, zobaczyć uśmiech, powiedzieć:

„Kocham Cię.”

I właśnie wtedy potrzebne jest hospicjum.

Nie jako miejsce końca.

Ale jako miejsce opieki, bliskości, czułości, godności i miłości wtedy, gdy człowiek potrzebuje ich najbardziej.

Kiedy medycyna nie potrafi już dodać kolejnych lat do życia dziecka, można zrobić wszystko, aby w czasie, który pozostał, było jak najmniej bólu, a jak najwięcej obecności i miłości.

Można dać spokojną noc.

Można dać ulgę.

Można dać bezpieczeństwo.

Można sprawić, że rodzice nie zostaną sami w najtrudniejszym momencie swojego życia.

I chyba właśnie wtedy najlepiej rozumiemy, jak niewiele znaczą rzeczy, za którymi codziennie gonimy.

Stanowiska.
Pieniądze.
Ambicje.
Spory.
Przedmioty.

Kiedy cierpi dziecko, cały świat nagle kurczy się do jednej chwili.

Do jednego oddechu.
Jednego uśmiechu.
Jednego przytulenia.
Jednej dłoni, której nie chce się wypuścić.

 
Tę skarbonkę zakładam z okazji moich 49. urodzin.

Od lat w dniu swoich urodzin staram się robić coś dla innych. Zamiast prezentów i kolejnych życzeń proszę tych, którzy mnie znają, lubią, dobrze wspominają albo po prostu chcą zrobić coś dobrego, aby przekazali choć symboliczną kwotę na pomoc drugiemu człowiekowi.

Ale chciałbym, żeby ta skarbonka została z nami dłużej niż jeden urodzinowy dzień.

Żebyśmy mogli do niej wracać.

Żeby kolejne osoby mogły dorzucić swoją złotówkę, pięć złotych, dziesięć złotych.

Bo w pomaganiu nie chodzi o wielkość pojedynczej wpłaty.

Chodzi o to, ilu ludzi powie:

„Nie jest mi wszystko jedno.”

Dlatego proszę.

Jeśli mnie znasz…
Jeśli kiedyś nasze drogi się spotkały…
Jeśli darzysz mnie sympatią…
Jeśli chcesz zrobić mi prezent…

wpłać choć 1 zł.

Naprawdę.

Jedną złotówkę.

Bo jedna złotówka może wydawać się niewiele.

Ale tysiąc złotówek od tysiąca ludzi oznacza tysiąc serc, które na chwilę zatrzymały się przy drugim człowieku.

A dziesięć tysięcy takich gestów może już naprawdę zmieniać rzeczywistość.

 
W Błaszkach zostawiłem ogromną część siebie.

Dzisiaj Wołomin daje mi bardzo wiele.

Pracę.
Ludzi.
Przyjaźnie.
Życzliwość.
Poczucie, że także tutaj jestem u siebie.

I dlatego również tutaj chciałbym zostawić po sobie cząstkę dobra.

Może kiedyś będzie to fragment wyposażenia jednego pokoju.

Może urządzenie, dzięki któremu dziecko będzie mniej cierpiało.

Może coś, czego nawet nigdy nie zobaczę.

Ale jeśli dzięki tej skarbonce jakaś mama będzie mogła usiąść przy łóżku swojego dziecka i poczuć, że w tej najtrudniejszej chwili nie została sama — będzie to miało większą wartość niż jakikolwiek prezent, który mógłbym dostać dla siebie.

Bo coraz bardziej wierzę, że człowieka nie mierzy się tym, ile posiada.

Ani stanowiskiem, które zajmował.
Ani tym, jak długo będzie pamiętane jego nazwisko.

Mierzy się go tym, ile dobra po nim zostało.

Dlatego chciałbym, żeby ta skarbonka była właśnie takim miejscem.

Miejscem, do którego możemy wracać.
Miejscem małych gestów.
Miejscem ludzi, którym nie jest wszystko jedno.

A jeżeli kiedyś ktoś zapyta mnie, co chciałem pozostawić po sobie w Wołominie, chciałbym móc odpowiedzieć:

„Próbowałem zostawić tutaj trochę swojego serca.” ❤️

Jeśli chcesz dołożyć swoją cząstkę — wpłać choć 1 zł i udostępnij tę skarbonkę dalej.

Dla dzieci.
Dla ich rodziców.
Dla miejsca, w którym w najtrudniejszych chwilach życia nikt nie powinien pozostać sam.

Zostawmy po sobie dobro.

Karol Rajewski

1010 zł
WesprzyjWsparło 15 osób

Wszystkie środki zebrane na skarbonce trafiają bezpośrednio do Organizacji:

❤️ ZOSTAWMY PO SOBIE DOBRO

Są miejsca, które dostajemy od życia.

I są miejsca, którym po pewnym czasie chcemy coś od siebie oddać.

Błaszki są moim domem. Tam jest ogromna część mojego życia, mojej historii, emocji, pracy, ludzi i wspomnień. Tam zostawiłem wiele cząstek siebie.

Ale życie napisało dla mnie kolejny rozdział.

Dziś bardzo ważne miejsce zajmuje w nim Wołomin.

Tutaj pracuję.
Tutaj spędzam dużą część swojego życia.
Tutaj spotkałem ludzi, którzy stali mi się bliscy.
Tutaj mam przyjaciół.
Tutaj doświadczyłem wiele życzliwości i dobra.

Dlatego mogę powiedzieć to już zupełnie szczerze:

Wołomin stał się moim drugim domem.

A kiedy jakieś miejsce daje człowiekowi tak wiele, rodzi się potrzeba, by także zostawić w nim po sobie coś dobrego.

Nie pomnik.
Nie tablicę.
Nie nazwisko.
Dobro.

Dlatego zakładam tę skarbonkę dla Hospicjum Opatrzności Bożej dla Dzieci w Wołominie.

Powstaje tutaj miejsce, którego żaden rodzic nie chciałby nigdy potrzebować.

A jednocześnie miejsce, które dla niektórych rodzin może stać się jednym z najważniejszych miejsc na świecie.

Bo są słowa, których żaden rodzic nie powinien usłyszeć:

„Nie możemy już wyleczyć Państwa dziecka.”

Dziecko powinno mieć przed sobą całe życie.

Powinno pierwszy raz pójść do szkoły.
Zakochać się.
Zdać maturę.
Podróżować.
Śmiać się.
Kłócić z rodzicami.
Realizować marzenia.

Powinno mieć przed sobą tysiące zwyczajnych dni.
Powinno mieć jutro.

A jednak życie czasami pisze historię, na którą nikt nie jest przygotowany.

I wtedy zmieniają się wszystkie marzenia.

Nie marzy się już o dalekiej przyszłości.

Marzy się o tym, żeby dzisiaj nie bolało.

Żeby dziecko spokojnie zasnęło.

Żeby mama mogła być obok.

Żeby tata mógł potrzymać je za rękę.

Żeby rodzeństwo mogło się przytulić.

Żeby jeszcze raz można było usłyszeć głos, zobaczyć uśmiech, powiedzieć:

„Kocham Cię.”

I właśnie wtedy potrzebne jest hospicjum.

Nie jako miejsce końca.

Ale jako miejsce opieki, bliskości, czułości, godności i miłości wtedy, gdy człowiek potrzebuje ich najbardziej.

Kiedy medycyna nie potrafi już dodać kolejnych lat do życia dziecka, można zrobić wszystko, aby w czasie, który pozostał, było jak najmniej bólu, a jak najwięcej obecności i miłości.

Można dać spokojną noc.

Można dać ulgę.

Można dać bezpieczeństwo.

Można sprawić, że rodzice nie zostaną sami w najtrudniejszym momencie swojego życia.

I chyba właśnie wtedy najlepiej rozumiemy, jak niewiele znaczą rzeczy, za którymi codziennie gonimy.

Stanowiska.
Pieniądze.
Ambicje.
Spory.
Przedmioty.

Kiedy cierpi dziecko, cały świat nagle kurczy się do jednej chwili.

Do jednego oddechu.
Jednego uśmiechu.
Jednego przytulenia.
Jednej dłoni, której nie chce się wypuścić.

 
Tę skarbonkę zakładam z okazji moich 49. urodzin.

Od lat w dniu swoich urodzin staram się robić coś dla innych. Zamiast prezentów i kolejnych życzeń proszę tych, którzy mnie znają, lubią, dobrze wspominają albo po prostu chcą zrobić coś dobrego, aby przekazali choć symboliczną kwotę na pomoc drugiemu człowiekowi.

Ale chciałbym, żeby ta skarbonka została z nami dłużej niż jeden urodzinowy dzień.

Żebyśmy mogli do niej wracać.

Żeby kolejne osoby mogły dorzucić swoją złotówkę, pięć złotych, dziesięć złotych.

Bo w pomaganiu nie chodzi o wielkość pojedynczej wpłaty.

Chodzi o to, ilu ludzi powie:

„Nie jest mi wszystko jedno.”

Dlatego proszę.

Jeśli mnie znasz…
Jeśli kiedyś nasze drogi się spotkały…
Jeśli darzysz mnie sympatią…
Jeśli chcesz zrobić mi prezent…

wpłać choć 1 zł.

Naprawdę.

Jedną złotówkę.

Bo jedna złotówka może wydawać się niewiele.

Ale tysiąc złotówek od tysiąca ludzi oznacza tysiąc serc, które na chwilę zatrzymały się przy drugim człowieku.

A dziesięć tysięcy takich gestów może już naprawdę zmieniać rzeczywistość.

 
W Błaszkach zostawiłem ogromną część siebie.

Dzisiaj Wołomin daje mi bardzo wiele.

Pracę.
Ludzi.
Przyjaźnie.
Życzliwość.
Poczucie, że także tutaj jestem u siebie.

I dlatego również tutaj chciałbym zostawić po sobie cząstkę dobra.

Może kiedyś będzie to fragment wyposażenia jednego pokoju.

Może urządzenie, dzięki któremu dziecko będzie mniej cierpiało.

Może coś, czego nawet nigdy nie zobaczę.

Ale jeśli dzięki tej skarbonce jakaś mama będzie mogła usiąść przy łóżku swojego dziecka i poczuć, że w tej najtrudniejszej chwili nie została sama — będzie to miało większą wartość niż jakikolwiek prezent, który mógłbym dostać dla siebie.

Bo coraz bardziej wierzę, że człowieka nie mierzy się tym, ile posiada.

Ani stanowiskiem, które zajmował.
Ani tym, jak długo będzie pamiętane jego nazwisko.

Mierzy się go tym, ile dobra po nim zostało.

Dlatego chciałbym, żeby ta skarbonka była właśnie takim miejscem.

Miejscem, do którego możemy wracać.
Miejscem małych gestów.
Miejscem ludzi, którym nie jest wszystko jedno.

A jeżeli kiedyś ktoś zapyta mnie, co chciałem pozostawić po sobie w Wołominie, chciałbym móc odpowiedzieć:

„Próbowałem zostawić tutaj trochę swojego serca.” ❤️

Jeśli chcesz dołożyć swoją cząstkę — wpłać choć 1 zł i udostępnij tę skarbonkę dalej.

Dla dzieci.
Dla ich rodziców.
Dla miejsca, w którym w najtrudniejszych chwilach życia nikt nie powinien pozostać sam.

Zostawmy po sobie dobro.

Karol Rajewski

Wpłaty

Sortuj według