Zdrowie Poli warte miliony... Choroba nie czeka – my też nie możemy❗️

Aktualizacje

• 26 maja 2026

  Jako mama zrobię wszystko, by uratować moją córeczkę❗️

  Dzień Mamy… Dla wielu mam to dzień pełen uśmiechów, laurek, kwiatów i małych rączek wtulających się w ramiona. Dzień wzruszeń i wdzięczności…

  A ja dziś mam tylko jedno marzenie. Żeby moja córeczka mogła żyć. Żeby mogła mieć
  przyszłość. Żeby choroba nie odebrała jej tego, co powinno być najpiękniejsze –
  dzieciństwa.

  Jestem mamą Poli. Każdego dnia budzę się z lękiem i zasypiam ze strachem o to, co
  przyniesie jutro. Patrzę na moją córeczkę i pęka mi serce, bo wiem, że zamiast beztroskiego dzieciństwa musi toczyć walkę, której żadne dziecko nigdy nie powinno doświadczać.

  

  Są dni, kiedy staram się być silna. Uśmiecham się do niej, przytulam ją najmocniej jak
  potrafię i powtarzam, że będzie dobrze. Ale są też noce, kiedy płaczę po cichu, żeby Pola nie widziała mojego strachu. Bo prawda jest taka, że jako mama zrobiłabym wszystko, by zabrać jej cierpienie na siebie.

  Nie ma większego bólu niż patrzenie na własne dziecko i świadomość, że nie można go po prostu ochronić przed chorobą.
  Każdy dzień naszej walki to kolejne wizyty, leczenie, rehabilitacja i ogromna niepewność. To także ciągła walka o środki, które mogą dać Poli szansę na lepsze życie.

  Czasami mam wrażenie, że stoję pod ścianą. Ale potem patrzę w oczy mojej córeczki… i wiem, że nie mogę się poddać. Bo jestem jej mamą. A mama walczy do końca.
  Dziś, w Dniu Matki, nie proszę o prezenty ani życzenia. Proszę o pomoc dla Poli. O serce. O wsparcie. O nadzieję.

  Każda wpłata, każde udostępnienie, każda wiadomość i każda modlitwa znaczą dla nas więcej, niż potrafię opisać słowami. Dzięki Wam czujemy, że nie jesteśmy sami w tej walce.

  

  Dzięki Wam nadal wierzę, że przed Polą może być jeszcze wiele pięknych chwil –
  uśmiechu, zabawy, marzeń i dziecięcej radości.
  Największym prezentem, jaki mogłabym dziś dostać jako mama, byłaby szansa na zdrowie i przyszłość dla mojej córeczki.

  Proszę Was z całego serca – pomóżcie nam walczyć dalej. Dziękuję każdej osobie, która jest z nami. Każdej osobie, która zatrzyma się choć na chwilę i poda Poli pomocną dłoń.

  Wasze wsparcie daje nam siłę wtedy, gdy zaczyna jej brakować. Daje nadzieję wtedy, gdy strach odbiera oddech. I daje wiarę, że dobro naprawdę istnieje.
  Z całego serca dziękuję.
  Mama Poli

• 10 lutego 2026

  Walczymy o jej życie jak tylko potrafimy! Prosimy o pomoc❗️

  Wróciliśmy z turnusu rehabilitacyjnego. To był czas bardzo intensywny, pełen codziennej pracy, zmęczenia i emocji, które trudno ubrać w słowa. Dla Poli oznaczał kolejne godziny ćwiczeń i walki z własnym ciałem. Dla nas – rodziców – był kolejnym bolesnym przypomnieniem, jak bardzo inne jest życie naszego dziecka.

  Często patrzymy na innych rodziców, którzy spędzają czas z dziećmi na placach zabaw. Widzimy śmiech, bieganie, huśtawki, zjeżdżalnie i zwykłą, beztroską radość, która dla wielu rodzin jest codziennością. Dla nas jest ona marzeniem – marzeniem o tym, by móc po prostu bawić się z córką, śmiać się razem z nią i budować wspomnienia bez bólu oraz strachu o jutro.

  

  Tymczasem placem zabaw Poli jest sala rehabilitacyjna.
  Zamiast piasku w dłoniach – specjalistyczny sprzęt. Zamiast spontanicznej zabawy – powtarzane w kółko ćwiczenia, których celem jest zatrzymanie choroby, spowolnienie jej postępu i walka o każdą, nawet najmniejszą sprawność. Zespół Retta nie pyta o gotowość, nie daje wytchnienia i nie robi przerw. Odbiera to, co z takim trudem udało się wcześniej wypracować. Podczas turnusu Pola codziennie pracowała z terapeutami, dając z siebie wszystko, mimo zmęczenia. Były momenty trudne, pełne łez i frustracji, ale były też chwile, które dały nam nadzieję. Małe sygnały, że rehabilitacja ma sens i że nie możemy się zatrzymać, nawet na moment.

  Wiemy jednak, że sama rehabilitacja to za mało. To leczenie w Stanach Zjednoczonych daje nam realną nadzieję na zatrzymanie choroby i walkę o przyszłość Poli. Tylko tam istnieje szansa, by nie tylko spowalniać skutki zespołu Retta, ale spróbować zawalczyć o coś więcej – o życie bez ciągłej utraty.

  

  Jako rodzice zrobimy wszystko, by ratować nasze dziecko. Ale prawda jest taka, że bez Waszej pomocy nie jesteśmy w stanie udźwignąć kosztów leczenia za granicą. Każda wpłata, każde udostępnienie i dobre słowo słowo przybliża Polę do tej szansy.

  Dziękujemy, że jesteście z nami w tej drodze. Dzięki Wam Pola może dalej walczyć, a my możemy mieć nadzieję, że któregoś dnia jej dzieciństwo nie będzie się toczyć wyłącznie w salach rehabilitacyjnych.

  Rodzice Poli

  Czytaj dalej
• 29 grudnia 2025

  PILNE❗️Jako matce – łamie mi to serce...

  Święta minęły. Dla wielu był to czas radości, rozmów przy stole, dziecięcego śmiechu i spełnionych marzeń. Dla nas były kolejnym przypomnieniem, jak bardzo niesprawiedliwy potrafi być los…

  Patrzyłam na Polę, tuliłam ją najmocniej jak potrafię i miałam tylko jedno życzenie. Nie
  prezenty, nie cuda, nie rzeczy niemożliwe. Chciałam tylko, żeby była zdrowa. Żeby kiedyś powiedziała: „Mamo”. Żeby mogła chodzić, bawić się, śmiać się tak, jak inne dzieci. Żeby jej ciało przestało być więzieniem…

  

  Zespół Retta z dnia na dzień odbiera nam Polę, zabierając bez ostrzeżenia to, co z takim trudem udało się jej osiągnąć. Wszystko, czego się nauczyła, może zniknąć w jednej chwili.

  Patrzę na nią i czuję bezsilność, jakiej nie da się opisać słowami. Jestem obok, a
  jednocześnie nie mogę jej ulżyć w tej walce.
  Święta były trudne. Zamiast radosnych rozmów były łzy. Zamiast spokoju – strach o jutro. Bo wiem, że bez leczenia i intensywnej rehabilitacji choroba nie będzie czekać. Ona nie robi przerw. Ona nie zna świąt.

  

  Jako mama zrobię wszystko, żeby ratować swoje dziecko. Ale sama nie dam rady…
  Proszę, pomóżcie mi spełnić to jedno, najważniejsze marzenie – dać mojemu dziecku szansę na lepsze życie, na rozwój, na nadzieję. Nie pozwólcie, by choroba odebrała mi córkę…
  Natalia, mama Poli 

  Czytaj dalej