Tata Poli zmarł 12 sierpnia, dziewczynka walczy o zdrowie od urodzenia! Pomóż!

Ten koszmar wciąż do mnie nie dociera. Mąż jeszcze przed chwilą tu był, tuż obok nas. Mogłyśmy go dotknąć, przytulić, poczuć jego ciepło, porozmawiać. Dzisiaj już go nie ma... Zabrał go nagle udar, a tulić go już na zawsze będzie jedynie zimna ziemia w ciemnym grobie. Moje serce zostało rozszarpane na strzępy, a nie mam nawet chwili na żałobę, bo muszę walczyć o zdrowie naszej niespełna rocznej bardzo chorej córeczki...

Byłam niemal pewna, że choroba maleństwa to dla naszej rodziny zbyt wiele. Ani my, ani ona nie zasłużyła sobie na to, by cierpieć, by chorować tak poważnie. Pola już niedługo skończy roczek, zmaga się z padaczką, encefalopatią, zanikiem nerwu wzrokowego, jednak tak naprawdę boję się, że pozostałe diagnozy są dopiero przed nami. Gdy byliśmy razem, wierzyłam w to, że ze wszystkim damy sobie radę, niestety...

Wszystko działo się tak nagle, nie byliśmy na to gotowi. Zresztą na taką tragedię nie da się przygotować. 12 sierpnia nasz świat się zawala, maż umiera. Ręce mi się trzęsą, łzy lecą strumieniami... Pustki w sercu nie da się niczym wypełnić. Ile jeszcze jesteśmy w stanie ciosów przyjąć? 

Starsza, 14-letnia Nina przeżyła to mocno i trudne chwile zostaną z nią na zawsze. Maleńka Pola o tacie usłyszy jedynie z naszych opowieści i ze wspólnie zrobionych zdjęć. Jeśli dane jej będzie kiedykolwiek cokolwiek zobaczyć. 

Zostałyśmy same, dziś moje córeczki mają tylko mnie. Choroba Poli wiąże się ze sporymi wydatkami na leki, rehabilitanta, wizyty u specjalistów, a także dojazdy do nich. Nie wiadomo czy Pola widzi, nie wodzi oczkami za zabawką, a pani doktor nie jest w stanie tego obecnie ocenić.

Mieszkamy na wsi, ja nie mam prawa jazdy. Wszyscy specjaliści, lekarze, rehabilitanci są daleko. Trzeba jakoś do nich dojechać. Przy tak chorej córeczce prawdopodobnie nigdy nie pójdę do pracy. A z czegoś trzeba żyć, zapewnić dzieciom opiekę. Nigdy nie myślałam, że będę musiała prosić publicznie o pomoc, ale w tej koszmarnie trudnej sytuacji nie mam innego wyjścia...

Natalia, mama