Nigdy nie sądziłem, że będę marzył o tym, by jeździć na wózku inwalidzkim... Proszę, daj mi nadzieję i pomóż!

Miałem plany, tak wiele do zrobienia... To nie może się tak skończyć! W sierpniu 2016 roku uległem wypadkowi, w wyniku którego doszło do złamania kręgosłupa oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego.

Jednego dnia obudziłem się zupełnie zdrowy, a wieczorem walczyłem o życie w szpitalu, do którego przetransportował mnie śmigłowiec LPR. To był jeden moment, z którego skutkami walczę do dziś. Porażenie czterokończynowe od lat zabiera mi nadzieję i chęć do walki. Niedawno skończyłem czterdzieści lat, a moją jedyną rozrywką jest telewizor, którego nawet sam nie mogę włączyć. 

Z silnego, samodzielnego mężczyzny stałem się osobą całkowicie zależną od innych. Zmieniła się optyka i gdy minął szok, znów zacząłem nieśmiało myśleć o przyszłości. Mam marzenie... Chcę być samodzielny, chociaż w niewielkim stopniu. W pamięci mam jeszcze chwile, gdy czułem się silny i niezależny. Wiem, że to najpiękniejsze uczucie, jakie może mieć człowiek.

Po śmierci rodziców znajduje się w Zakładzie Opieki Leczniczej. Dziękuję Wam za całe dotychczasowe wsparcie. Jestem za nie bardzo wdzięczny. Niestety, moja walka o odzyskanie, chociaż odrobiny sprawności wciąż trwa… 

Nigdy nie sądziłem, że kiedyś będę marzył o tym, by móc jeździć na wózku inwalidzkim. Dziś nawet to przekracza moje możliwości… Cały mój świat w obecnej chwili to sala i telewizor. Pragnę usiąść na wózek, wyjechać, chociaż na chwilę poza zakład i złapać świeżego powietrza. Na tę chwilę moje jedyne marzenie. 

Dodatkowo przez odleżyny, jakie miałem, doszło do poważnego uszkodzenia kości, która musi zostać zoperowana. Dopiero wtedy będę mógł rozpocząć dalszą rehabilitację – to ona pozostaje moją jedyną nadzieją. A to właśnie ta nadzieja daje mi siłę na każdy kolejny dzień.

Proszę, pomóż mi.

Sebastian