By ten koszmar wreszcie się skończył! Bez pomocy nigdy do nas nie wróci...

Wstajesz rano, nie wiedząc, że ten dzień będzie ostatnim, kiedy jesteś zdrowy i samodzielny. Takiego dnia nikt z nas nie może przewidzieć, mało tego, nikt właściwie się nad tym nie zastanawia, zwłaszcza kiedy ma się 35 lat… 26 czerwca nasz świat się zawalił. Okazało się, że Sebastian żył z tykającą w głowie – tętniakiem mózgu, który tego dnia pękł…

Sebastian stanął oko w oko ze śmiercią, nagle, bez ostrzeżenia, w jednej chwili. W tamtym czasie walkę ze śmiercią musiał stoczyć jeszcze wiele razy! Dzięki sprawnej rekcji szpitala, Sebastian został przetransportowany helikopterem do Szpitala Wojskowego w Krakowie i tam trafił na stół.

Lekarze dokonali niemożliwego i ocalili życie Sebastiana. Nikt jednak nie mógł przewidzieć jakie spustoszenie wywołał rozległy wylew krwi do mózgu. Nikt nie mógł powiedzieć czy Sebastian się obudzi po operacji, czy będzie widział, słyszał, mówił. 

Jaka była nasza radość, kiedy po 3 tygodniach od tego zdarzenia Sebastian samodzielnie chodził i mówił…

Radość niestety nie trwała zbyt długo. Na krótko przed wypisem ze szpitala został zdiagnozowany z wodogłowiem, które jest częstym powikłaniem po tego typu wypadkach. Zastawka komorowo-otrzewnowa miała być “lekiem na całe zło”. Po operacji wstawienia zastawki Seba został wypisany do domu. Pobyt niestety nie trwał zbyt długo. 

Z powodu ciągłych wymiotów został ponownie hospitalizowany. Od sierpnia spotkało go już ostre uszkodzenie nerek, infekcja Covid-19, zespół przedrenowana zastawką, afazja, niedowład prawej strony, infekcja bakterią New Delhi, ponowna operacja mózgu w celu wymiany zastawki, zapalenie płuc, zapalenie cewki moczowej, kolejna infekcja Covid-19, wrzody żołądka. Lista wydaje się nie mieć końca 

Lekarz, który prowadzi Sebastiana rozkłada już ręce – tego chłopaka czepia się dosłownie wszystko…

Sebastian w tej chwili potrzebuje bardzo pilnie rehabilitacji. Chcemy być gotowi, na to, by w grudniu, kiedy opuści szpital, otrzymał możliwie najlepszą opiekę i rehabilitację, najpierw w ośrodku, a później w domu. Potrzebujemy rehabilitantów, neuropsychologów oraz neurologopedów. Chcemy walczyć dla niego, bo wiemy, że on walczyłby  o nas jeszcze mocniej.