By móc być razem, do samego końca...

Budzę się w środku nocy, wyciągam rękę w bok, by sprawdzić, czy jest jeszcze obok. Otwieram oczy, by mieć pewność, by zobaczyć, że wciąż oddycha, że jest... Sławka - moja ukochana żona, dla mnie kobieta idealna, kobieta, o którą przyszło mi walczyć z rakiem...

Dwa lata temu po przejściu licznych badań Sławka usłyszała diagnozę, która brzmiała, jak wyrok - nowotwór jajnika. Nie minęło wcale dużo czasu, a z mojej dawnej żony, nie pozostało już prawie nic. Od tamtego dnia śnimy koszmar, z którego nie jesteśmy się w stanie obudzić. Widzę cierpienie w jej oczach, widzę, jak bardzo tęskni za tym, by po prostu żyć dawnym życiem. Niestety, covid, który przeszła, doprowadził do dalszych komplikacji. Pojawiła się niedrożność jelit, która została rozpoznana zbyt późno. Żona została zoperowana, wyłoniono stomię. 

Dziś Sławka przebywa w hospicjum. Gdzieś głęboko w środku wciąż tli się nadzieja na to, że przeżyjemy ze sobą jeszcze wiele pięknych lat, choć wiem, że los potrafi być brutalny. Niestety hospicjum nie dysponuje ani jednym egzemplarzem pompy podającej w regulowany sposób niezbędne do uratowania życia substancje. Szukam sposobu, by mieć żonę, jak najdłużej przy sobie, by móc opiekować się nią w domu, jednak to wiąże się z kosztami. 

Zakup pompy żywieniowej pozwoli mi mieć Sławkę w domu. Pozwoli być razem do samego końca, tak jak ślubowaliśmy to sobie lata temu. Każda złotówka pozwoli mi wypełnić obietnicę, którą jej złożyłem. Proszę, pomóż mi w tym...

Wojciech - mąż Sławki