Stanisława Kornacka, 60 lat

Mam na imię Stanisława. W 2011 roku usłyszałam przerażającą diagnozę: stwardnienie rozsiane. Moja walka zaczęła się jednak dużo wcześniej. Choroba niszczyła mój organizm, wolno, po cichu, w tajemnicy przede mną... 

W pewnym momencie zauważyłam, że wykonywanie codziennych czynności przychodzi mi z coraz większym trudem, że moje ruchy są coraz mniej płynne, a nogi ociężałe. Przez myśl nie przeszło mi jednak, że za to wszystko odpowiada okrutna choroba, której nie można zatrzymać.

Stwardnienie rozsiane odbiera mi z każdym dniem coraz więcej. Tego nie widać na zdjęciu. Walczę ze wszystkich swoich sił, ale przeciwnik jest zbyt silny. Intensywna rehabilitacja, wieloetapowe leczenie i horrendalne ilości leków na stałe są już wpisane w moją codzienność. Od 2023 roku nie wstałam z łóżka. 

Z całego serca proszę o pomoc. Każda złotówka, każde udostępnienie pomoże mi walczyć. To znak, że nie jestem w tym wszystkim sama. Z góry dziękuję każdemu, kto zdecyduje się mnie wesprzeć.

Stanisława