Ostatnia nadzieja, by nie stracić wzroku! Proszę, pomóż mi wygrać!

Zamknij oczy, przewiąż je opaską i spróbuj przeżyć tak kilka godzin. Co robisz zazwyczaj? Ubierasz się, parzysz kawę, przygotowujesz śniadanie, szykujesz się do pracy… Wszystko zajmuje znacznie więcej czasu niż zwykle, albo jest niemożliwe do ogarnięcia samemu. Problemy ze wzrokiem towarzyszą mi od urodzenia, ale przeraża mnie myśl, że mogę go utracić na zawsze. 

Urodziłam się jako wcześniak, w szóstym miesiącu ciąży. W tym czasie tkanki budujące oko rozwijającego się w brzuchu mamy dziecka nie są w pełni dojrzałe. Po narodzinach zdiagnozowano u mnie retinopatię wcześniaczą, czyli odwarstwienie siatkówki. Czasy i możliwości były zupełnie inne, a moja mama robiła wszystko, by chronić mój wzrok. 

Skończyłam szkołę, pracuję jako masażystka i urodziłam córeczkę. Niestety, po ciąży całkowicie straciłam widzenie w lewym oku. Pomimo ograniczeń starałam się robić wszystko, by żyć normalnie, rozwijać się i wychowywać córkę. Z biegiem lat widzenie w drugim oku uległo znacznemu pogorszeniu. Jestem po jednej operacji, prawdopodobnie czeka mnie kolejna. Na ten moment w prawym oku mam tzw. poczucie światła. Oznacza to, że wiem gdzie jest okno w pomieszczeniu, zlokalizuję jasny ekran telewizora, lub odwrócę głowę stronę zapalonej w nocy lampki. Niestety nie widzę kształtów, ani barw. Moje ciało jest wyczulone na inne bodźce – jestem uważniejsza na to co słyszę, wrażliwsza na dotyk pod stopami. Muszę być bardzo ostrożna w poruszaniu się, a innych domowych spraw nie jestem w stanie załatwić sama. 

Nierefundowany lek, jest szansą, że uda się uratować resztki wzroku w prawym oku i zatrzymać postęp choroby. Jest to moja nadzieja na samodzielność, ponieważ teraz nie jestem w stanie zrobić nic bez wsparcia drugiego człowieka.

Bardzo wierzę w to, że uda się uratować mój wzrok a wraz z nim moje bezpieczeństwo, samowystarczalność oraz życie, które znam i kocham. Chciałabym patrzeć jak dorasta moja córka, oglądać filmy, cieszyć się pięknymi widokami i dalej się rozwijać. Praca jest moją ogromną pasją – pomimo niepełnosprawności chciałabym dalej spełniać się zawodowo i być niezależna finansowo. 

Koszt leku jest dla mnie zbyt wysoki. W pandemicznej rzeczywistości, gdzie ograniczone są kontakty z ludźmi nie miałam możliwości pracy w pełnym wymiarze, co odbija się w domowym budżecie. Bardzo proszę o wsparcie tej zbiórki. Lek jest dla mnie nadzieją na normalne życie. Proszę, pomóż...

Sylwia