Sylwia Ziała, 42 lata

Mam na imię Sylwia. Osobą niepełnosprawną ruchowo jestem od 2018 roku, wcześniej byłam aktywną sportowo mamą dwójki dzieci i żoną. Zaufałam znanej, prywatnej klinice, która miała przeprowadzić prosty zabieg kolana. Od 2 lat toczy się sprawa w sądzie o popełnienie na  mnie błędu medycznego i potrwa jeszcze długi czas. Na operację szycia łąkotki szłam jako osoba zdrowa i w pełni sprawna, obecnie posiadam orzeczenie o niepełnosprawności stopnia umiarkowanego.

Sprawa wyszła na jaw, gdy postanowiłam udać się na konsultację poza wyżej wymieniona klinikę. Już u pierwszego specjalisty padła diagnoza: uszkodzenie nerwu udowego, którą później wielu innych lekarzy po kolei potwierdzało. Te 10 miesięcy zatajenia przede mną tej informacji zaprzepaściło moją jedyną szansę na całkowity powrót do zdrowia, zrobiło ze mnie osobę niepełnosprawną bez żadnej możliwości powrotu do zdrowia.

Ciągła rehabilitacja ma na celu powstrzymywanie dalszego pogorszenia mojego stanu, żadna operacja z kolei nie przywróci mi zdrowia. Już nigdy nie pójdę bez wsparcia na spacer, nie pojeżdżę z córką na rolkach, nie pochodzę z synem po górach ani z mężem nie poszaleję na nartach. Straciłam tak wiele. 

Nikt nie jest w stanie przewidzieć, ile pieniędzy będę musiała wydawać na rehabilitację, kolejne ortezy czy, być może operacje w kolejnych latach – będę wymagała opieki lekarskiej i rehabilitacyjnej do końca życia. W praktyce w żadnym przypadku nie jestem w stanie korzystać z usług medycznych finansowanych przez NFZ, wszystkie koszty ponoszę samodzielnie. Każde wsparcie będzie dla mnie ogromną pomocą.

Dziękuję, 

Sylwia