W mojej głowie tyka bomba... Pomóż ją rozbroić.

Mam prawie 36 lat i tykającą w głowie bombę, która w każdej chwili może eksplodować. Jak powszechnie wiadomo, wybuchające bomby nie przynoszą niczego dobrego. W najlepszym wypadku potworne rany i kalectwo do końca życia. W najgorszym — śmierć… Moja bomba ma swoją złowieszczą nazwę medyczną: naczyniak jamisty pnia mózgu i jest położona w takim miejscu, że żaden lekarz w Polsce nie chce się podjąć jej rozbrojenia. Jedynym dla mnie ratunkiem jest kosztowna operacja w Niemczech, gdzie podobne zabiegi wykonuje się każdego dnia…

Zrobiło się cieplej za oknem, wiosna pełną gębą. Wszyscy się cieszą prawda? Ja też bym chciała, ale im cieplej i im więcej słońca, tym czuję się gorzej. Rano jeszcze jestem w stanie w miarę funkcjonować. Później już niestety nie… Światło mnie wykańcza, paraliżuje, a głowa pęka z bólu, jakby była ściskana imadłem. A będzie jeszcze gorzej, nawet nie chcę myśleć o letnich miesiącach.

Przez lata cierpiałam na kręgosłup. Mnóstwo badań, leczenie, które nie przynosiło efektów. Wreszcie, w zeszłym roku zostałam skierowana na tomografię komputerową, a później rezonans. Wyniki nie były pomyślne, ale rezonans podobno dał niewyraźny obraz. Powtórzyłam go więc prywatnie i opis otrzymałam jeszcze tego samego dnia. To, co na nim napisano, ścięło mnie z nóg. Naczyniak jamisty, jak to powiedział lekarz — choroba dobra, miejsce niedobre. Moje dotychczasowe życie właśnie się skończyło…

Do tamtego momentu pracowałam w Biedronce. Wiecie jak to wygląda, część czasu na kasie, część na sklepie i w magazynie przy rozładowywaniu towaru. Sporo pracy fizycznej, ale lubiłam spotkania z ludźmi. Plecy bolały, czasami drętwiała ręka. Zagryzałam jednak zęby i robiłam swoje. Po diagnozie musiałam o tym zapomnieć, lekarze zabronili mi pracować...

Na początku tego roku pojawił się kryzys. Samopoczucie ze złego zrobiło się fatalne. Byłam zmęczona nawet “nicnierobieniem” i nagle poczułam, że lewa strona ciała zaczyna odmawiać posłuszeństwa. Trafiłam na pogotowie, a stamtąd na oddział. Tomograf, rezonans… Nie znaleziono przyczyny i oni na miejscu nic nie mogli z tym zrobić. W Polsce takich rzeczy się nie operuje, jedynie w sytuacji zagrożenia życia. Pozostaje mi czekać, aż pogorszy się na tyle, że będę jedną nogą na tym drugim świecie i może wtedy mnie uratują…

Mam cudowną rodzinę — dwójkę dzieci i męża. Zawsze było mnie pełno, dzisiaj jestem cieniem samej siebie, właściwie wyłączona z normalnego funkcjonowania. Tak się nie da żyć… Na szczęście, kilka tygodni temu przeczytałam historię Rafała, który znalazł się w podobnej sytuacji jak moja i dzięki operacji w Niemczech wyzdrowiał na tyle, że mógł wrócić do pracy jako policjant. Skoro gdzieś na świecie istnieje dla mnie ratunek, muszę z niego skorzystać.

Pojechaliśmy do Hannoveru na konsultację i wreszcie pojawiła się nadzieja. Lekarz, który z nami rozmawiał, stwierdził, że dla niego taka operacja to jak wyrwanie zęba i przeprowadza je codziennie. Nie mogłam w to uwierzyć. Wystarczyło przekroczyć Odrę i nagle znalazłam się w innym świecie, gdzie mogą mnie uratować… To się jednak wiąże z ogromnymi kosztami, dlatego proszę o pomoc.

Boję się, że nie zdążę… Zegar bomby w mojej głowie tyka już na tyle głośno, że zaczynam tracić słuch. Dosłownie. Takiego objawu jeszcze nie miałam, a to znaczy tylko jedno… Naczyniak nie próżnuje i sieje spustoszenie w mózgu. Jeśli bomba wybuchnie, pewnie stanę się ”warzywkiem”, o ile w ogóle przeżyję. Pomóż mi uniknąć najgorszego. Pomóż mi wyjechać do “ziemi obiecanej” w Hannoverze po pomoc i ocalenie. Dzieci mnie potrzebują, mąż mnie potrzebuje… Muszę dla nich żyć.

Agnieszka