Nie pozwólcie, by Tomasz stał się więźniem własnego domu!

Dziękuję, że już raz nam pomogliście! Okazane przez Was serce pozwoliło na zakup specjalnego fotelika samochodowego, który ułatwił nam podróże. Jeszcze raz prosimy o pomoc! Żeby nie stać się więźniami we własnym domu, potrzebne jest wykonanie podestu dla osoby niepełnosprawnej. Proszę, pomóż Tomkowi!

Nasza historia

Jestem Edyta. Mój syn Tomasz ma niespełna 19 lat. Od urodzenia zmaga się z nieuleczalną, rzadką chorobą genetyczną Wolfa Hirschhorna. Na domiar złego syn cierpi też na padaczkę lekooporną. Syn nie chodzi, nie mówi, jest pampersowany. 

Przez 16 lat mieszkaliśmy razem z mężem i Tomaszem na czwartym piętrze, aż nadarzyła się okazja kupna mieszkania na parterze. Sprzedaliśmy nasze stare mieszkanie i kupiliśmy to, do którego nie prowadzi już tak wiele schodów. 

To było nasze marzenie. Pomyślałam, że nareszcie koszmar wnoszenia i znoszenia Tomasza na rękach się skończy. Będą codzienne spacery, radość z wyjścia na dwór, normalne wizyty u specjalistów, niepoprzedzone ogromnym wysiłkiem i bólem moich pleców i rąk. Tak się jednak nie stało…

Po operacji kręgosłupa, przeprowadzonej w 2021, Tomek przybrał na wadze. Stał się postawnym, wysokim chłopakiem. Waży 35 kilogramów przy wzroście 150 centymetrów. Myślałam, że dam radę choć raz dziennie znieść i wnieść go po schodach. Pomyliłam się. 

Mój kręgosłup woła o pomoc, ręce odmawiają posłuszeństwa. Nie jestem już tak młoda i mam coraz mniej sił. Nie mogę jednak pozwolić, żeby Tomasz był więźniem swojego domu!

Wystąpiłam z prośbą o pozwolenie na postawienie pochylni dla osób niepełnosprawnych. Batalia trwała rok. W końcu udało nam się je uzyskać. Wykonawca wycenił podjazd na 75 tysięcy złotych! I tu nasze marzenia zaczęły odsuwać się w czasie. 

Staramy się o dofinansowanie, jednak PCPR, czy PFRON nie mają już środków. Mamy spróbować w przyszłym roku. Tak czy siak, musimy wpłacić swój wkład. Niestety, nie posiadamy żadnych oszczędności.

Dlatego bardzo potrzebujemy wsparcia Was, ludzi o dobrych sercach, którym nie jest obojętny los drugiego człowieka. Marzę o tym, aby pokazywać Tomaszowi świat nie tylko przez okno. Byśmy mogli wyjść z domu, nie zastanawiając się, jak sobie poradzimy z powrotem... Proszę, bądźcie z nami!

Mama Tomasza, Edyta