Rak zabiera mi męża… Nie pozwolę mu wygrać! Potrzebujemy POMOCY❗️

Mój mąż jest moim człowiekiem na ziemi. To moja miłość, przyjaciel, największe wsparcie, jakie każda kobieta może sobie wymarzyć i jakiego każdej kobiecie życzę. Mamy wspólne cele, pragnienia – może zabrzmi to banalnie, ale my naprawdę patrzymy w jednym kierunku... Powolutku, krok po kroku, realizowaliśmy nasze mniejsze i większe marzenia, szczęśliwi, że mając siebie i moją córkę, tak naprawdę nic nam już więcej do szczęścia nie potrzeba. Wierzyliśmy, że nie ma dla nas rzeczy niemożliwych. I nagle nasz świat się zawalił...

Pamiętam jak dziś tę chwilę, kiedy mąż obudził się w środku nocy w poszukiwaniu leku przeciwbólowego. To był pierwszy moment, kiedy w mojej głowie pojawił się niewytłumaczalny lęk. Przecież on nigdy nie chorował, na drobne dolegliwości machał ręką, twierdząc: „Przejdzie.” Nie wiedziałam jeszcze wtedy, jak trudnego przeciwnika postawi przed nami życie...

Rozpoczęła się długa i trudna diagnostyka. Od lekarza do lekarza, od gabinetu do gabinetu – wydawało się to nie mieć końca. Tak samo jak ból i cierpienie męża, które narastały z dnia na dzień i  z tygodnia na tydzień. W końcu konieczna była pilna operacja ratująca życie. A potem wynik histopatologiczny – kolejny cios: rak jelita grubego w stopniu zaawansowanym.

Ze względu na wysoki stopień złośliwości nowotworu, mąż został skierowany na chemioterapię uzupełniającą. Pierwsze pół roku dawało nam nadzieję, że najgorsze już za nami – wróciły siły, apetyt, prawidłowa waga. Pewni, że nasze uczucie pokona wszystko, postanowiliśmy zalegalizować nasz związek. To była cudowna, wzruszająca chwila… Dała nam jeszcze więcej siły do walki.

Niestety, szczęście nie trwało długo. Kolejne badanie wykazało progres choroby – pojawiły się nowe zmiany rakowe. Wdrożono nowy lek. Po dwóch miesiącach kolejne badania – bez rezultatu. Przerzuty zaczęły rozprzestrzeniać się w zastraszającym tempie… Rak galopował jak rozjuszony ogier. To się nie dzieje naprawdę… Dlaczego los doświadcza nas tak okrutnie? Każdy mój poranek zaczyna się od tego samego pytania: co mogę jeszcze zrobić? Gdzie szukać pomocy?!

Możemy poddać się losowi… Albo WALCZYĆ! Muszę uratować mojego męża. To wspaniały człowiek, ciekawy świata, który chce żyć – dla siebie, dla mnie, dla córki, dla naszej rodziny i przyjaciół. Ma tyle pasji, kocha motocykle, pracę na działce, robótki w drewnie... To nie jest czas na pożegnanie. Przecież nie ma dla nas rzeczy niemożliwych!

Skontaktowałam się z niemiecką kliniką, gdzie prowadzona jest immunoterapia komórkami celowanymi w konkretnego raka. Terapia jest bardzo kosztowna – może sięgać kilkuset tysięcy złotych. Możliwe są także kosztowne badania genetyczne, które pomogłyby wskazać leczenie celowane. Dlatego kieruję swój głos do wszystkich, którzy mogą nas wesprzeć w tej nierównej walce.

Proszę, dajcie nam nadzieję, że los może się jeszcze odwrócić. To nie koniec! Muszę uratować mojego męża! Każda, nawet najmniejsza wpłata, to dla nas szansa na dalszą walkę. Dziękuję za każdy gest życzliwości...

Nina, kochająca żona