Tylko specjalistyczne leczenie może pomóc mojej córce!

Atrofia – to nie tylko niemożność chodzenia, to nawet trudności z oddychaniem. Moja córka przeszła 7 operacji, z czego 4 były przeprowadzone w głowie. Obecnie ma w głowie zainstalowany bocznik, który powoduje ciągłe bóle, zwłaszcza podczas obciążeń umysłowych albo emocjonalnych.

Zawsze była w pełni sprawnym umysłowo dzieckiem, ale niestety przez długi czas była przykuta do łóżka. Teraz ma 21 lat, a waży jedynie 30 kg. Nie chodzi ani nie siedzi, ale cały czas pracujemy nad poprawą jej stanu – robimy masaże, staramy się rozwijać mięśnie oraz stawy. Odnosimy już małe sukcesy – powoli Waleria zaczyna siadać do wózka, nawet trochę porusza rączką. To daje mi ogromną nadzieję, że kiedyś będzie mogła samodzielnie prowadzić wózek.

Mnie ratuje tylko optymizm. W 2010 roku zdiagnozowano u mnie raka piersi, ale przez dłuższy czas byłam w remisji. Od 2022 roku znowu walczę z nawrotem choroby. Owszem, mało odpoczywałam, dużo się stresowałam w związku z wybuchem wojny, ale najwięcej uwagi zawsze poświęcałam swojej córeczce, bo nie ma dla mnie większego marzenia niż jej samodzielność. Marzę zobaczyć, jak ona będzie mogła siadać.

Waleria jest bardzo zdolna, zawsze chwalona przez nauczycieli, bardzo wytrzymała, ale jednocześnie bardzo przywiązuje się do ludzi. Niedawno zmarł jej ulubiony bokser i bardzo ciężko to przeżywała, zawoziłam ją nawet na jego grób.

Rehabilitacja przynosi efekty i ostatnio nawet zaczęła śpiewać. Widzę, jak jest zmęczona, jak chciałaby potrafić więcej, widzę w jej oczach determinację, by walczyć o swoje zdrowie, ale też jak ciężko to przeżywa.

Pamiętam, jak w szpitalu mówiła do mnie: "Mamo, wracaj do oddziału, nie musisz za mną biec, potrzebuję tego leczenia". Jej determinacja napawa mnie nadzieją, a moim największym pragnieniem jest zobaczyć jej postępy i sukces w rehabilitacji. Bez Waszego wsparcia nie będzie to możliwe. Proszę, pomóżcie!

Mama Walerii