BIAŁACZKA powróciła po przeszczepie❗️Błagam o pomoc, muszę żyć dla synka❗️

Aktualizacje

• 21 listopada 2025

  Święta pod kroplówką? Nikt nie mówi o samotności na onkologii...

  Ten czas w roku szczególnie przypomina mi o mojej samotności w chorobie. Wokół wszyscy przygotowują się do świąt – znajome mamy szukają idealnych prezentów dla swoich pociech, wyciągają ozdoby i sprawdzone przepisy. Reklamy w telewizji pokazują rodziny wspólnie zasiadające do świątecznego stołu, dzielące się opłatkiem... 

  Wiem, że muszę zostać w szpitalu, jeśli chcę żyć. Niewiele osób mówi jednak o tym, jak prócz choroby boli samotność. W szczególności w tę magiczną porę, gdy wszyscy doświadczają rodzinnej bliskości, miłości i poczucia bezpieczeństwa....

  Lekarze wciąż nie wiedzą, co dalej. Ciało nie jest gotowe do przeszczepu. Kontynuujemy leczenie, mam przetaczaną krew, ale każdy dzień to wielka niewiadoma. Nie mogę nawet skreślać w kalendarzu dni w oczekiwaniu na upragnioną datę wyjścia ze szpitala, bo nie wiem, kiedy to nastąpi.

  Póki co wiem jedno – mój stan nie polepsza się…

  

  Patrzę na zdjęcie moich chłopaków, na którym trzymają karpia. W ich uśmiechach i spojrzeniach kryje się całe życie, które toczy się dalej – święta, tradycje, wspólne chwile. A ja? Jestem wyłączona z tego świata. Te zatrzymane w kadrze momenty są jedynym mostem do codzienności, której teraz nie mogę doświadczać.

  Święta, które kiedyś były pełne ciepła, teraz kojarzą mi się z bólem i samotnością... Dlatego Wasze wsparcie jest tak nieocenione. Błagam, nie zostawiajcie mnie teraz samej! Każda złotówka i słowo otuchy są dla mnie naprawdę na wagę złota...

  Larysa

• 23 października 2025

  BIAŁACZKA nie odpuszcza❗️Musieliśmy przełożyć przeszczep❗️

  We wrześniu lekarze zaplanowali dla mnie krótki powrót do domu i odpoczynek przed przeszczepem. Radość była ogromna. Nie mogłam się doczekać, kiedy nareszcie wyściskam mojego synka, Tymusia. Podczas badań okazało się jednak, że chemia nie zadziałała! Przeszczep zostaje przesunięty, a ja w tym momencie wracam do szpitalnego łóżka!

  Znów więc jestem sama, zamknięte w pustych czterech ścianach mojej sterylnej izolatki. Nie mogę nawet wyjść na korytarz... Jedynym towarzystwem pozostaje oko kamery mrugające spod sufitu i urządzenia, wlewające we mnie preparaty. 

  

  Przygotowując mój organizm do przeszczepu lekarze zdecydowali także o usunięciu części zębów. W szczęce pojawił się stan zapalny, a ciało musi być całkowicie „czyste" przy transplantacji. Podczas chemioterapii, która wyczerpuje fizycznie i psychicznie, taki zabieg jest ogromnym obciążeniem dla organizmu. Cały ten stres i osłabienie dosłownie wyszły mi na twarz – pojawiły się siniaki i opuchlizna...

  Nieustępliwy nowotwór i brak kontaktu z Tymkiem przez następne miesiące to nie moje jedyne zmartwienie... Kolejne, nieplanowane wcześniej cykle chemioterapii  wiążą się z wydatkami, na które zwyczajnie nie stać mojej rodziny. Zmuszona więc jestem podnieść cel zbiórki. 

  Do tej pory okazaliście mi olbrzymie wsparcie. Jestem wszystkim za to ogromnie wdzięczna. Niestety, walka z nowotworem jest nieprzewidywalna. Dlatego z nadzieją w sercu proszę o dalszą pomoc. Wiem, że z Waszym wsparciem na końcu tej walki czeka mnie największa nagroda – bycie mamą.

  Larysa

  Czytaj dalej