Nie pozwól, by moje życie ograniczyło się tylko do wózka! Pomóż!

Mam na imię Zofia. Mam 19 lat i każdego dnia walczę z własnym ciałem, które powoli i bezlitośnie odmawia mi posłuszeństwa…

Kiedy kilka lat temu pojawiły się pierwsze objawy choroby, nikt nie spodziewał się, jak bardzo zmieni się moje życie. Diagnozą okazała się miopatia związana z podwójną mutacją w genie PYROXD1, była ciosem, który przeciął moje marzenia na pół. Od tamtej pory żyję w cieniu postępującej choroby mięśni, która odbiera mi siłę, niezależność, sprawczość…

Nie chodzę. Poruszam się wyłącznie na wózku. Oddycham dzięki respiratorowi, bo nawet mięśnie oddechowe zaczynają słabnąć. Każdego dnia moje ciało stawia przede mną nowe przeszkody, ale ja nie przestaję walczyć. Nie ma szans na zatrzymanie postępu choroby. Jedyne, co mogę zrobić, to spowolnić jej przebieg, dzięki codziennej, intensywnej rehabilitacji fizycznej i oddechowej.

Z wyróżnieniem ukończyłam liceum w klasie z rozszerzonym angielskim. Zdałam maturę. Dostałam się na amerykanistykę na Uniwersytecie Gdańskim. Uwielbiam języki, czytam, rozwijam się. Choć moje ciało gaśnie, mój umysł wciąż chce zaznawać nowego.

Niestety teraz naprawdę potrzebuję Waszej pomocy. Każdy dzień jest walką, z bólem, ograniczeniami, brakiem dostępu do specjalistów, oraz codzienną logistyką. Samo poruszanie się komunikacją miejską, jest dla mnie nierealne. Potrzebuję specjalnego samochodu dostosowanego do wózka, by móc studiować, spełniać marzenia i przebywać wśród ludzi.

Rehabilitacja to mój lek, choć kosztowny, jest jedynym, co mi pomaga. Proszę, pomóżcie mi zawalczyć o moją przyszłość. Wasze wsparcie to dla mnie nie tylko pieniądze. To szansa na naukę, na rozwój i czerpanie z życia pełnymi garściami. Dziękuję każdej osobie, która zechce podać mi rękę, gdy tego potrzebuję...

Zosia