Cukrzyca odbiera zbyt wiele. Sprawmy, by życie z nią było bezpieczne!

Od ponad 30 lat moje życie podporządkowane jest chorobie i choć tak bardzo chciałbym móc ją pokonać, nie mogę zrobić niemal nic. Marzenie o zdrowiu jest jednoczenie tak proste i tak nieosiągalne. Moja choroba jest bowiem nieuleczalna, a mi pozostaje mieć nadzieję, że jeszcze kiedyś uda się znaleźć na nią lekarstwo...

Mam na imię Wojtek, mam 45 lat. Gdy byłem nastolatkiem, usłyszałem, że choruję na cukrzycę typu 1. Wtedy nie do końca zdawałem sobie sprawę z tego, z jak potężnym przeciwnikiem przyszło mi się zmierzyć. Jeszcze wtedy trudno było sobie wyobrazić, że moje życie, tak bardzo zmienione w jednej chwili, pozostanie już takie na zawsze. Dzięki postępom medycyny z cukrzycą da się żyć, jednak przez dodatkowe problemy z tarczycą, mój stan zdrowia ostatnio bardzo się pogorszył. 

Pompa insulinowa tak bardzo ułatwiała mi codzienność życia z cukrzycą. Przez lata wytrwale mi służyła. Niestety, dziś nie nadaje się już do użytku. Na refundację nie mogę liczyć, a tylko dzięki pompie nie musiałem tak bardzo bać się choroby. Mogłem uprawiać sport, który dawał mi tyle radości, który pozwalał wspierać wiele akcji charytatywnych. Dziś to ja muszę prosić o wsparcie, by strach związany z chorobą znów minął...

Nigdy nie sądziłem, że będę musiał prosić o pomoc. O wiele lepiej czuję się w momencie, kiedy to ja mogę kogoś wesprzeć. Życie jednak bywa niezwykle przewrotne. Koszt nowej pompy insulinowej przerasta mnie, dlatego dziś to ja muszę prosić o każdą złotówkę, która pozwoli mi zakupić nowy sprzęt, który sprawi, że życie z chorobą będzie bezpieczniejsze...

Wojciech