Zofia Kobrzyńska, 6 lat

Już po miesiącu pobytu Zosi w żłobku opiekunki zauważyły pewne niepokojące sygnały – brak reakcji na imię, powtarzalne zachowania. Zaproponowano obserwację psychologiczną, na którą oczywiście się zgodziliśmy. Wkrótce poinformowano nas o podejrzeniach i zalecono dalszą diagnostykę. Zosia miała półtora roczku, gdy otrzymaliśmy ostateczną diagnozę – spektrum autyzmu.

Żaden rodzic nie spodziewa się tego, że akurat jego wyczekiwane dziecko będzie mierzyło się z problemami. To był dla nas szok. Zarówno ze strony rodziny męża, jak i mojej, nigdy nie spotkaliśmy się z nikim w spektrum. Nie mogliśmy jednak pozwolić sobie na załamanie. Podeszliśmy do tego zadaniowo, aby zagwarantować naszej córeczce jak najlepsze warunki do rozwoju. Zapewniamy Zosi terapeutów i opiekę psychologiczno-psychiatryczną. Potrafi powiedzieć tylko kilka słów, lecz niestety nie rozumie ich znaczenia. Staramy się wprowadzać metody komunikacji alternatywnej (AAC). Zwracamy również uwagę na jej wybiórczość pokarmową. Jest żywiołowa i nieustraszona, więc nieustannie pilnujemy, by nie zrobiła sobie krzywdy podczas zabawy.

Opieka nad dzieckiem w spektrum autyzmu to prawdziwe wyzwanie, z którym mierzymy się każdego dnia. Chcemy jednak, by Zosia dorastała otoczona miłością i najlepszą możliwą opieką. Dlatego prosimy o wsparcie. Za każdą wpłatę i dobre słowo serdecznie dziękujemy!

Rodzice Zosi