Zulfia Alieva, 16 lat

Jeszcze niedawno wierzyłam, że najgorsze, co może spotkać człowieka, to śmierć bliskiej osoby. W 2023 roku pożegnałam mojego ukochanego tatę… Rak zabrał go nam zbyt szybko. Jego odejście złamało mi serce — nasza rodzina nigdy już nie będzie taka jak kiedyś... 

W marcu 2025 roku wyczułam nad obojczykiem guzek, którego nie było tam wcześniej. To był moment, w którym cały mój świat rozpadł się po raz drugi.

W szpitalu pobrano materiał do biopsji i kazano czekać na wynik długie tygodnie. Kiedy zadzwonili i kazali mi przyjechać jak najszybciej, już wiedzieliśmy... Mama w ciągu jednego popołudnia postarzała się o 20 lat.

Chłoniak Hodgkina, III stadium. Nowotwór. Leczenie trzeba było zacząć natychmiast. Mama powiedziała mi, że kiedy rak zabrał mi tatę, myślała, że serce nie może pęknąć bardziej. Że większego bólu już nie uniesie. A potem usłyszała moją diagnozę, swojej córki… i świat po raz drugi się zawalił.

Każdy dzień jest kolejną próbą sił… Czasami czuję, że mam ich coraz mniej. Walczę jednak, muszę wyzdrowieć, muszę żyć... Nie mogę zostawić mamy. Nie ma nikogo innego.

Dziękuję każdemu, kto okaże mi serce. I błagam - nie zostawiaj mnie samej...

Zula