Zuzia Paluch, 7 lat

W połowie maja 2020 roku z dnia na dzień zaczęliśmy tracić kontakt z naszą córeczką. Jej rozwój zaczął się cofać. Zniknął kontakt wzrokowy, pojawiła się obojętność, a słowa, które już umiała wypowiadać, po prostu… zniknęły.

Przez półtora roku szukaliśmy odpowiedzi. Od lekarza do lekarza, od specjalisty do specjalisty. Każdego dnia z nadzieją, że ktoś powie: „wszystko będzie dobrze”. W końcu usłyszeliśmy diagnozę, która zmieniła całe nasze życie: autyzm. Od tego dnia rozpoczęła się codzienna, intensywna walka o każdy postęp. Zuzia dziś funkcjonuje głównie dzięki ciągłym terapiom i ćwiczeniom. Wizyty u neurologopedy, integracja sensoryczna, fizjoterapia, terapia umiejętności społecznych i zajęcia z oligofrenopedagogiem stały się rutyną. To nie są zajęcia „dodatkowe”, to konieczność, bez której nasze dziecko nie będzie w stanie samodzielnie funkcjonować w przyszłości. Największą barierą jest mowa. Zuzia nie potrafi powiedzieć, co czuje i czego potrzebuje. Każda próba kontaktu z rówieśnikami, rozmowa z obcym człowiekiem to ściana, przez którą nie potrafi się przebić. Nasza codzienność to nie bajka. To godziny terapii, wyjazdy do specjalistów, ciągła czujność. To także ogromne koszty, których sami nie jesteśmy w stanie dłużej unieść.

Dlatego prosimy o pomoc. Nie o litość, ale o szansę, by nie była więźniem własnego ciała i umysłu. By kiedyś mogła powiedzieć prostym, dziecięcym głosem: „dziękuję”. Z całego serca dziękujemy!

Rodzice Zuzi