Mam 37 lata, dwoje dzieci i czerniaka z przerzutami❗️Proszę Cię o pomoc, od której zależy moje życie!

Jestem Oksana, mam 37 lat, jestem mamą, a z zawodu psychologiem. Przez lata to ja byłam tą osobą, która dawała siłę, nadzieję i narzędzia do walki z kryzysami. Dzisiaj los postawił mnie po drugiej stronie barykady. Staję przed Wami, prosząc o życie. Stoję jako pacjentka onkologiczna, która choruje na czerniaka w IV, najbardziej zaawansowanym stadium. Bardzo, ale to bardzo potrzebuję pomocy, którą niedawno to ja dawałam innym...

Choroba brutalnie zmieniła moje życie, ale nie odebrała mi jednego – nadziei i woli walki. Mam dla kogo żyć. Chcę zrobić jeszcze tyle dobrego dla innych... Chcę być dla moich dzieci. Moja 19-letnia córka Wiktoria i 16-letni syn Maciej potrzebują mamy... Nie wyobrażam sobie, żeby weszli w dorosłość beze mnie.

Jak zaczęła suę moja historia? Od zawsze miałam dużo pieprzyków. W maju zeszłego roku jeden z nich zmienił kolor, pociemniał... Zaniepokoiło to mnie i lekarzy. Został pilnie wycięty. Wynik histopatologiczny brzmiał jak najgorszy wyrok: czerniak. Badania wykazały, że nowotwór zdążył już zająć 3 węzły chłonne. Onkologia - świat, o którym nie myśli się, będąc po trzydziestce, stał się moją areną walki o życie...

Przeszłam już operację, radioterapię, immunoterapię... Niestety czerniak to bardzo złośliwy, agresywny nowotwór. Wyniki badania PET pokazały brutalną prawdę i sprawiły, że świat się znowu zawalił... Przerzuty są w wielu miejscach, choroba postępuje. To oficjalnie IV stadium. 

Ogromne osłabienie organizmu oraz ból sprawiły, że musiałam codzienność podporządkować chorobie. Każdego dnia przyjmuję silne leki przeciwbólowe, by móc w ogóle funkcjonować. Immunoterapia sprawiła, że część przerzutów wycofała się... Teraz moją ogromną nadzieją jest leczenie celowane. Polega na stosowaniu odpowiednio dobranych leków, które blokują rozwój komórek nowotworowych. Terapia pozwala zmniejszyć zmiany nowotworowe oraz wydłużyć czas przeżycia.

Niestety leczenie będzie kosztowne... Muszę szybko zgromadzić środki, żeby móc za nie zapłacić. Czas się kurczy, mam go coraz mniej... To moja szansa na to, by po prostu żyć.

Niestety koszty związane z dotychczasowym leczeniem, dojazdami, konsultacjami, lekami oraz codziennym funkcjonowaniem podczas terapii są ogromne. Dlatego proszę o pomoc, choć nie jest mi łatwo o nią prosić... Przez całe życie to ja byłam osobą, która pomagała. Jednak dla moich dzieci odrzucam wszelką dumę. Błagam Was o wsparcie.

Mam jeszcze wiele planów. Chcę żyć, wychowywać dzieci, patrzeć, jak Wika i Maciej wchodzą w dorosłość. Chcę pracować... Mam marzenie zawodowe - chcę rozwijać projekt wsparcia psychoonkologicznego dla osób, które podobnie jak ja mierzą się z chorobą nowotworową... Wierzę, że moja choroba była po coś i że mogę ją przekuć w coś dobrego, coś, co pomoże innym ludziom przejść przez tę trudną walkę o życie.

Każdy gest wsparcia daje mi szansę na więcej czasu - czasu z moimi dziećmi, rodziną i osobami, które kocham. Z całego serca dziękuję za każdy gest, za każdą złotówkę i za to, że jesteście ze mną. Obiecuję, że nie zmarnuję tej szansy.

Oksana