Nowotwór zaatakował po raz trzeci... RATUJ moją córeczkę❗️

Aktualizacje

• 4 lutego 2026

  Muszę być silna każdego dnia, dla mojej dzielnej córeczki... POMOCY!

  Solomia rozpoczęła nowy cykl chemioterapii, bardzo cicho, bez strachu w oczach... Pewnie dlatego, że strach żyje w niej od dawna... Widać było tylko zmęczenie – tak głębokie, tak ciężkie, że czasami wydawało mi się, że jest cięższe od samej choroby... Neuroblastoma po raz kolejny odbierała mojemu dziecku siły, a ja patrzyłam i nic nie mogłam zrobić.

  To, co jeszcze niedawno było proste – wstanie z łóżka, zrobienie kilku kroków, uśmiech – teraz wymaga od niej niesamowitego wysiłku. Jej małe ciałko odmawiało posłuszeństwa, poddawało się… Nie było prawie nic, co mogłoby córeczkę pocieszyć, dodać sił...

  Tak bardzo chciała iść do swoich przyjaciół. Chciała usiąść z nimi na podłodze, rozłożyć markery, narysować słońce, domy i kotki. Chciała się śmiać, bawić, nic nadzwyczajnego. Po prostu chciała czuć się zwykłym dzieckiem. I za każdym razem, gdy o tym mówiła, miałam ochotę krzyczeć z bezsilności, bo nie mogłam jej oddać tego „prostego” uczucia... 

  

  Rzeczywistość była bardzo trudna i rozdzierająca serce. Solomijka miała siłę tylko na absolutne minimum: otworzyć oczy, napić się wody, szepnąć mi kilka słów. Czasem wyjrzeć przez okno, czasem po prostu trzymać mnie za rękę. Trzymałam jej palce, czuła, że jestem tutaj, że nigdzie nie pójdę... A ja modliłam się, żeby ten potwór raz na zawsze opuścił ciało mojej córeczki...

  W trakcie chemioterapii wyniki badań znacznie spadły. Organizm Solki walczył z całych sił, ale te siły są coraz słabsze. Zrobienie nawet kilku kroków stawało się nie do zniesienia. Były momenty, kiedy brałam córkę na ręce i niosłam ją do toalety. Nie dlatego, że jest mała, ale dlatego, że choroba zabrała jej na ten czas możliwość bycia silnym fizycznie... 

  Za każdym razem, gdy podnosiłam moje dziecko, wydawało mi się, że podnoszę cały Mój Świat, który jest bardzo kruchy.

  

  Każdy dzień był podobny do poprzedniego. Ale każdy przeżyty dzień był naszym małym zwycięstwem. Bo Solomija się trzymała, słabiutka, krucha, bez sił witalnych w sobie... Nie poddawała się, nawet gdy świat zawęził się do sali szpitalnej i dźwięku kroplówki...

  Dzieciństwo Solki to upływ czasu wśród badań, zastrzyków i szpitalnych korytarzy. A ja jestem onkomatką, która pomimo przerażającego krzyku bezsilności mojego serca, musi być silna każdego dnia, aby moja córka miała we mnie oparcie, mogła czerpać ze mnie siłę, której ma coraz mniej.

  Dziękujemy Wam za wsparcie, zarówno to finansowe, jak i za udostępnienia, komentarze, słowa otuchy... To dla nas bardzo ważne, kiedy czujemy, że jesteście z nami. Niech Bóg błogosławi Wam i Waszym rodzinom. Dziękujemy, że jesteście.

  Rodzice

• 20 stycznia 2026

  Kolejne trudne dni naszej córeczki... Pomóż nam w dalszej walce!

  Przed Nowym Rokiem Solomijka przeszła kolejny blok chemioterapii. Ten etap był dla niej bardzo trudny, ponieważ jej organizm jest już mocno wyczerpany leczeniem onkologicznym. Z trudem zniosła kolejną chemię... 

  Po wypisaniu do domu staraliśmy się ze wszystkich sił podnieść jej wskaźniki, aby jak najszybciej ustąpiły skutki uboczne leczenia. Niestety, nie było to łatwe... Wskaźniki spadły do ​​krytycznie niskiego poziomu. Solomijka czuła się bardzo źle, wymiotowała prawie codziennie, bolało ją całe ciało, miała trudności z chodzeniem, nie mogła wychodzić na zewnątrz i praktycznie nic nie jadła. Ale z czasem, dzień po dniu stan naszej dziewczynki zaczął się na szczęście stopniowo poprawiać!

  

  Kiedy nadszedł czas przygotowania do kolejnego bloku chemioterapii, udaliśmy się do szpitala na badania. Niestety, wyniki ponownie były bardzo niskie. Lekarz nie zezwolił na rozpoczęcie kolejnego bloku i powiedział, że powrót córeczki do zdrowia zajmie co najmniej kolejny tydzień. Jeśli w tym czasie organizm nie będzie w stanie samodzielnie podnieść wskaźników, konieczne będzie zastosowanie stymulacji poprzez transfuzję krwi, płytek krwi i podanie czynnika dla leukocytów. 

  Teraz Solomijka czuje się trochę lepiej, stara się jeść, ale nadal nie ma apetytu, więc jest jej ciężko i często jest kapryśna. Mimo wszystko wierzymy, że wyniki szybko się poprawią i będziemy mogli kontynuować leczenie.

  Solomijka przesyła wszystkim Wam serdeczne pozdrowienia. Ściskamy Was mocno i szczerze dziękujemy, że zawsze jesteście z nami. Niech Pan Bóg błogosławi każdemu z Was.

  Z wdzięcznością 

  Rodzice

  Czytaj dalej
• 22 grudnia 2025

  Nowotwór nie wie, że idą Święta...

  Rozpoczął się kolejny etap leczenia dla Solomijki i jest on wyjątkowo ciężki... Każdego dnia jej stan się zmienia, częste wzrosty ciśnienia wyczerpują córeczkę... Gorączka utrzymuje się niemal cały czas, a dolegliwości żołądkowe z napadami wymiotów odbierają siły... Przez to Solomijka prawie nie może jeść... Każda próba staje się walką, a organizm coraz bardziej słabnie..

  Mimo wszystko idzie dalej. Nasza mała, ale niezwykle silna dziewczynka, która każdego dnia walczy o to, aby znów móc żyć bez bólu i ograniczeń... Każdy dzień jest teraz wyzwaniem, ale też krokiem, który przybliża Solkę do wyzdrowienia. Wierzymy, że ten trudny etap minie, a córeczka znów będzie mogła cieszyć się zdrowym dzieciństwem, a łzy i cierpienie zastąpi radosny, szczery uśmiech na jej buzi!

  
  Dziękujemy wszystkim ludziom o cudownych sercach za pomoc w zbieraniu funduszy na leczenie, za każde słowo otuchy, które czytamy i dodaje nam sił i za wszystko cokolwiek najmniejszego zrobiliście dla Salomijki... Prosimy, pozostańcie z nami, módlcie się za naszą córeczkę... Z głębi serca życzymy Wam radosnych, pełnych światła i błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia! Dziękujemy, że jesteście!

  Rodzice

  Czytaj dalej