Mama walczy z rakiem❗️Potrzebny drogi lek, by ratować jej życie!

Nasza walka o życie trwa już blisko 8 lat. Nasza, bo chociaż choroba nowotworowa dotknęła mamę, to jesteśmy z nią od chwili poznania diagnozy. A ta dosłownie powaliła nas na kolana. Rak jajnika… Lekarze podjęli decyzję, że szansą na życie mamy jest lek. Mama przyjęła już 2 dawki - leczenie działa! Aby jednak uratowało życie, nie może zostać przerwane! Jeśli kochasz swoją mamę, jeśli tak jak ja zrobiłbyś dla niej wszystko - pomóż nam... Ta zbiórka to wołanie o ratunek.

Do dnia diagnozy mama miała całkiem normalne, szczęśliwe życie. Aktywna zawodowo, bardzo lubiła swoją pracę jako pedagog, uwielbiała kontakt z młodzieżą. Służyła dobrą radą nie tylko podopiecznym, ale i całej naszej rodzinie. Zawsze pełna radości, zawsze uśmiechnięta i pozytywnie nastawiona do życia…

Nagle w listopadzie 2012 roku diagnoza: nowotwór złośliwy jajnika. Atakujący zaciekle - w III stopniu zaawansowania… I słowa lekarza, które zapamiętamy chyba na zawsze: „Jeśli chce pani żyć, konieczna jest natychmiastowa operacja i chemioterapia”.  Świat wywrócił nam się do góry nogami. 

To, co jeszcze do niedawna było obrazem, znanym tylko z telewizji, z filmów, opowieści innych – onkologia, strach, rak i walka o życie – spotkało również i naszą rodzinę. Szok, płacz, niedowierzanie, złość na los, gniew… Ostatecznie jednak nadzieja, że musi być dobrze! Mama z osoby aktywnej zawodowo stała się pacjentką, przykutą do szpitalnego łóżka. Lekarze usunęli macicę z przydatkami, potem od razu wdrożyli chemię. Mama ciężko znosiła leczenie, była słaba, źle się czuła. Po kilku miesiącach potrzebna była ponowna operacja...

Bardzo wierzyliśmy, że to koniec onkologicznego koszmaru, rozdziału pod tytułem „rak”. Niestety, konieczne były następne chemie, podawane w coraz krótszych odstępach, nie pozwalających na dalszą pracę zawodową mamy. Szpital stał się naszym „drugim domem”, a lekarze i pielęgniarki nie byli już dla nas obcymi ludźmi.

Po ponad 7 latach walki z rakiem nadal się nie poddajemy.  Lekarze chcą spróbować leczenia, które przynosi dobre rezultaty i daje szanse na życie. Niestety nie jest to terapia refundowana. Kwota, jaką musimy uzbierać w bardzo krótkim czasie, jest dla naszej rodziny ogromna. Jednorazowy koszt podania leku to kilka tysięcy złotych. Dwie pierwsze dawki leku mama już przyjęła. Markery nowotworowe spadają - leczenie działa! Niestety, na następne dawki nie mamy już środków. A lek musi być podawany co 3 tygodnie...  

Póki jest nadzieja, nie poddamy się. Mama ma dla kogo żyć. Kochamy ją nad życie i zrobimy wszystko, by ją ratować! Jestem jedynaczką, mama jest najbliższą mi osobą, nie znam na świecie silniejszej kobiety. Wiem, że zrobiłaby dla nas wszystko, dlatego teraz my nie możemy odpuścić! Wierzę w siłę pomagania i dobre serca ludzi, dlatego bardzo proszę o pomoc...

 W imieniu rodziny - Emilia, córka Zosi