Płonąłem żywcem❗️Ledwo przeżyłem, a teraz sam nie dam rady dojeżdżać na leczenie❗️Proszę, pomóż mi pokonać tę przeszkodę...

Choć od tych wydarzeń minęły już lata – wciąż pamiętam je, jakby to było wczoraj. Jak miałbym kiedykolwiek zapomnieć ten HORROR? Boże Narodzenie to dzień, w którym wszyscy życzą sobie szczęścia i zdrowia. Mnie jednak odebrał wszystko. Płonąłem żywcem. Cierpiałem okrutnie, w chmurach dymu walczyłem o życie, aż do utraty przytomności...

Doznałem poparzeń III stopnia większości ciała. Lekarze zdecydowali się wprowadzić mnie w 3-miesięczną śpiączkę farmakologiczną. Mój stan był krytyczny, dawali mi 2% na przeżycie. To cud, że tu jestem... 

Los nigdy nie był dla mnie łaskawy. W wieku 12 lat maszyna sieczkarnia wyrwała mi rękę. Zastępowała ją proteza, którą tego feralnego dnia miałem na sobie... Gdy zacząłem się palić od świeczki przy kominku, trudno mi było się ratować przez ograniczenia ruchowe. Proteza zaczęła palić się najszybciej.

Rany się zabliźniają po licznych operacjach i przeszczepach skóry, jednak w nogach jest niedowład z powodu przeżytego szoku, na skutek czego zostały uszkodzone nerwy. Ręka uległa największym poparzeniom – to właśnie nią walczyłem o życie. 

Jeszcze kilka lat temu nie mogłem sam usiąść, podnieść się czy pisać. W tej chwili to robię! Parę miesięcy temu podczas zajęć z fizjoterapeutą usłyszałem, że jest ogromna szansa, że zacznę chodzić o własnych siłach! Wierzę, że to też mam szansę wypracować! To byłby dla mnie ogromny przełom, zyskałbym na samodzielności, mógłbym wykonać podstawowe czynności, bez proszenia innych o pomoc. Ale jeśli nie będę dalej ćwiczyć i korzystać z zabiegów wszystko pójdzie na marne!

Dziękuję Wam za całą dotychczasową pomoc i z całego serca proszę – bądźcie ze mną dalej! Koszty leczenia i rehabilitacji są ogromne. Patrzę na kolejne rachunki i za każdym razem uderza mnie świadomość, że gdyby nie Wasza pomoc, nie dałbym sobie rady.

Chcę być jak najbardziej samodzielny, ale bez specjalistycznego sprzętu to niemożliwe. Każdego dnia dojeżdżam na rehabilitację, a jestem uziemiony. Mój samochód co chwila ląduje w warsztacie, a wynajmowanie karetki na dłuższą metę jest bardzo kosztowne.

Moja walka o zdrowie i sprawność przypomina wspinaczkę górską. Dotarcie do kolejnego punktu, zdobycie kolejnego szczytu wiąże się z ogromną pracą i czasem nieludzkim wysiłkiem, by postawić chociaż krok. Ale wystarczy chwila, by w kilka sekund spaść i rozbić się o skały, tracąc cały progres. Tak działa dla mnie przerwa w rehabilitacji. Kilka tygodni i tracę wszystko.

Dlatego za wszelką cenę nie mogę jej przerwać i bardzo boli mnie fakt, że dojazdy do ośrodka są tak ogromną przeszkodą. Chciałbym zebrać środki, by zakupić samochód dostosowany do osoby niepełnosprawnej, poruszającej się na wózku. To ogromny koszt, ale w perspektywie o wiele mniejszy niż pobyt w ośrodku na co dzień.

Taki samochód to ogromne ułatwienie i co najważniejsze, klucz do klatki, w której zamknęła mnie choroba. Chciałbym, by był to jak najsprawniejszy i najlepszy sprzęt, by kiedyś, gdy mi już się nie przyda, przekazać go innym potrzebującym. Wiem doskonale, jak ciężko jest funkcjonować, nie będąc mobilnym i jestem zdecydowany, by oszczędzić tego innym.

Tak długo starałem się nie poddawać, tak długo walczyłem o każdy najmniejszy postęp. Dziś czuję, że stoję pod ścianą. Pochłania mnie rozpacz i bezsilność, ale ostatkiem sił błagam Was: usłyszcie. Zrozumcie. Pomóżcie. 

BŁAGAM.
Zygmunt