Adrianek bardzo chce chodzić. Pomożesz spełnić to marzenie?

Wspólny czas mieliśmy spędzać na placu zabaw, w kinie, na boisku, a nie na sali rehabilitacyjnej. Nigdy nie myślałam, że urodzę chore dziecko, ale też nigdy po narodzinach Adriana nie pomyślałam, że go nie chcę…

Takie dzieci jak mój Adrianek - kocha się jeszcze bardziej, mocniej. Chociaż tak, chce im się wynagrodzić, to że są słabsze… Adrianek urodził się z Dziecięcym Porażeniem Mózgowym, po tym jak przyszedł na świat w siódmym miesiącu ciąży. Słowo rehabilitacja mój synek zna aż za dobrze. Każdego dnia w pocie czoła ćwiczy, by być choć trochę bardziej sprawny, by w końcu zacząć chodzić, zostawić wózek na zawsze. 

Adrianek za każdym razem bardzo się się stara. Gdy na niego patrzę, widzę, jak bardzo chciałby wstać z wózka. Marzę by kiedyś to się spełniło, by synek chodził sam i  zagrał w piłkę z bratem. Przychodzi czasem taki moment, że nie mam juz sił, ale każdy nawet najmniejszy postęp w rozwoju Adrianka przywraca nadzieję i motywuje do dalszej pracy. Największą nagrodą jest dla mnie jego uśmiech, po tym gdy uda mu się coś zrobić samodzielnie. 

Tylko przy systematycznej rehabilitacji Adrian ma szansę wstać z wózka i zrobić pierwsze kroki. Nie jestem w stanie opłacić synkowi kolejnych miesięcy zajęć z fizjoterapeutą. Bardzo proszę pomóż Adriankowi. Każda złotówka się liczy. 

Iwona, mama Adriana.