By ciężar trudnych wspomnień przykryć radością sprawności!

Noc Sylwestrowa roku 2016. Jest już po północy, wybuchające co chwila fajerwerki powoli milkną, a mnie nagle ze snu wyrywają silne skurcze. Jest 30. tydzień, synku jeszcze masz czas... Szybka decyzja — jedziemy do szpitala, bo w głębi serca czuję, że nie jest dobrze. Że moje maleństwo chce pojawić się na tym świecie o wiele za szybko. W aucie panuje cisza, która krzyczy bardziej niż najgłośniejszy koncert. Czterogodzinna walka o utrzymanie ciąży kończy się pilną cesarką. Adrianek waży ledwie 1550 g i przez następne 2 miesiące balansuje na granicy życia i śmierci. Jego domem staje się OIOM...

Ciepło i bezpieczeństwo matczynego łona zostaje zastąpione inkubatorem. Zamiast pępowiny przy życiu utrzymują go kilometry przewodów od urządzeń elektronicznych, monitorujących każdy oddech i każde uderzenie serca. Adrianek jest taki malutki, drobniutki, niemal lżejszy od powietrza. Biorę go na ręce, przystawiam do piersi. On ma na główce założony aparat ułatwiający oddychanie. Nie możemy się oddalić nawet na pół metra od inkubatora…

Przedwczesny poród zostawia, niestety po sobie trwały ślad. Pamiątkę do końca życia niczym tatuaż. Tak bardzo niechcianą… W główce kruszynki dochodzi do obustronnych wylewów krwi II stopnia. Wychodzimy ze szpitala i lekarze zapewniają nas, że “wszystko będzie dobrze”, a dzięki rehabilitacji synuś dogoni rówieśników. Nie mamy powodów, żeby im nie wierzyć. W końcu to oni znają się na zdrowiu jak nikt inny.

Dalsze miesiące brutalnie weryfikują nasze oczekiwania. Adrianek nie rozwija się prawidłowo, a my zaczynamy szukać pomocy. Spędzamy dziesiątki godzin na rehabilitacji, walcząc o najdrobniejsze umiejętności, które zdrowym dzieciom przychodzą naturalnie. Chwytanie, przewracanie, podnoszenie główki. Po 13 miesiącach, kiedy jego rówieśnicy chodzą już w najlepsze, on dopiero pierwszy raz obraca się z plecków na brzuszek.

Zostaliśmy w blokach startowych… Dzisiaj, po 27 miesiącach Adi zaczyna wypowiadać pojedyncze słowa, na swój sposób próbuje przemieścić się z miejsca na miejsce. Wciąż jednak nie potrafi siadać, prawidłowo raczkować, o chodzeniu nawet nie wspominając. Czy to się kiedykolwiek stanie? Czy nóżki synka wreszcie zaczną służyć do tego, do czego zostały stworzone?

Te 2 lata temu doszło do ogromnych zniszczeń w mózgu naszego dziecka. Część z nich być może kiedyś uda się odzyskać dzięki żmudnej rehabilitacji ale to jak płynięcie wielką łodzią i machanie wiosłem od kajaka. Adi potrzebuje żagli - odbudowania utraconych komórek, póki jeszcze mózg dziecka jest najbardziej plastyczny i wciąż się rozwija. To jest ten moment i największa szansa na sprawność. Stąd pomysł na terapię komórkami macierzystymi.

Zdecydowaliśmy się na wyjazd do Bangkoku, bo tamtejsi specjaliści mają największe doświadczenie w tego typu leczeniu. Komórki nie są mrożone jak w Polsce, jest ich dużo więcej i podawane są w krótszych odstępach czasu, a dodatkowo Adi będzie miał zapewnioną rehabilitację ruchową, terapię ręki z masażem logopedycznym, aqua terapię, akupunkturę, elektrostymulację mózgu TMS i komorę hiperbaryczną. Wyjazd jednak wiąże się z ogromnymi kosztami, dlatego prosimy o pomoc…

Nie jestem w stanie policzyć nieprzespanych nocy, kiedy strach o życie maleństwa nie pozwalał nawet na chwilę zmrużyć oka. Tygodni na oddziale, czarnej dziury — beznadziei przeplatanej niewielkimi promykami słońca. Walkę o zdrowie Adriana rozpoczętą tamtego pamiętnego Sylwestra, będziemy toczyć do końca naszych wspólnych dni, ale jego przyszłość zależy dzisiaj od kosmicznych pieniędzy. To nie jest fanaberia… To realna szansa na sprawność i większą samodzielność. Pomóżcie nam ją wykorzystać.

Monika - mama