Andrzej Szarafiński, 70 lat

W 2015 roku Andrzej przeszedł udar niedokrwienny mózgu, a tuż po nim wylew. By ratować życie męża, lekarze zdecydowali się na radykalne rozwiązanie — wycięcie części lewej czaszki i umieszczenie jej w tkankach podbrzusza na 6 miesięcy. Później odbyła się kolejna operacja, a po niej przyszedł czas na długą rehabilitację.

Najtrudniejszą konsekwencją tych zdarzeń jest afazja. Andrzej nie mówi, jednak pozostaje w kontakcie logicznym z najbliższą rodziną, głównie ze mną. Zdiagnozowano też paraliż prawostronny ciała oraz spastykę prawej ręki i stany padaczkowe.

Brak kontaktu z otoczeniem oraz ograniczona komunikacja doprowadziła do głębokiej depresji i wykluczenia społecznego. Z roku na rok jego stan psychiczny się pogarsza. Przestał wychodzić z domu i wymaga opieki całodniowej.

Rehabilitacja męża odbywa się w warunkach domowych głównie prywatnie. Natomiast napady padaczkowe, które niekorzystnie wpływają na funkcje mózgowe, są zagrożeniem dla efektów tych ćwiczeń.

Cała sytuacja wpływa na naszą najbliższą rodzinę. Mimo wielu chęci i możliwości nie jesteśmy w stanie dłużej sprostać coraz większym potrzebom Andrzeja. Potrzebna jest rehabilitacja ruchowa, pomoc neurologopedyczna oraz psychologiczna. Dlatego prosimy o Wasze wsparcie!

Żona, Teresa