Nie daj nadziei zgasnąć - pomóż Asi żyć!

Niektórzy z nas już na początku swojej drogi życiowej mają trudniej niż inni. Los doświadcza ich okrutnie, obdarzając niechcianym ciężarem – niepełnosprawnością. Wśród nich jest Asia, od urodzenia cierpiąca na Dziecięce Porażenie Mózgowe. Większość rzeczy, dostępna zdrowemu człowiekowi, nigdy nie będzie jej w zasięgu. Asia jednak codziennie walczy o odrobinę samodzielności. Uczy się żyć… Z naszą pomocą to życie może jednak być ciut lepsze, odrobinę łatwiejsze… Dla Ciebie wsparcie tej zbiórki to mały gest, a dla Asi - wszystko...

Najmłodsza z sześciorga dzieci. Urodzona za wcześnie… Wczesny poród zostawił na Asi okrutne piętno.  To, co zdrowemu człowiekowi przychodzi normalnie, dla niej jest walką, okupioną wysiłkiem i cierpieniem. Nie chodzi sama, porusza się tylko na wózku inwalidzkim lub przy pomocy innej osoby. Skorzystanie z łazienki, wyjście z domu, zwykły spacer czy zrobienie zakupów to wyzwanie, nie wspominając o tym, by gdzieś pojechać, na przykład do lekarza… Asia jednak nie poddaje się w walce o to, aby jej życie jak najbardziej przypominało życie osób zdrowych.

Ciało odmawia posłuszeństwa, co innego umysł. Asia ma piękny umysł, uwięziony w niepełnosprawnym ciele. W szkole miała same piątki. Jest bardzo inteligentna, oczytana. Lubi ludzi, kocha przyrodę... Choć na wózku nie da się wszędzie wjechać, ciężko się na nim gdzieś wybrać, znalazła sposób, by poznawać świat… Są nim książki. Wędruje z bohaterami po stronicach opowieści, przeżywa z nimi ich przygody, radości i troski… To książki dają jej wiedzę, wytchnienie, pozwalają zapomnieć, gdy jest ciężko lub smutno. Asia uważa, że warto mieć pasję, wtedy nie ma czasu się nad sobą użalać. Mimo przeciwieństw losu jest pogodna. Uważa, że nie należy brać życia zbyt serio, a uśmiech to czasem lek na całe zło…

Asia ma proste pragnienia. Marzy o tym, co Ty i ja mamy na co dzień, z czego nawet nie zdajemy sobie sprawy… Samodzielność – to ten dar. To, żeby zrobić sobie zakupy, wybrać się na pocztę czy do księgarni po nową powieść… To wszystko powinno być prawem, a nie przywilejem! Chce dalej uczyć się, studiować, pracować. Do tego niezbędna jest jednak rehabilitacja – Asia wzmacnia mięśnie, ćwiczy ręce, uczy się chodzić, wszystko po to, by jak najwięcej zrobić wokół siebie! Niestety, za rehabilitację trzeba płacić, a nie ma skąd...

Los obdarzył niepełnosprawnością nie tylko Asię, ale również ciężko doświadczył rodziców. Chcieliby zapewnić swojej córce wszystko, co w ich mocy, ale sami borykają się z poważnymi chorobami. - Oboje z mężem jesteśmy już w wieku emerytalnym – opowiada mama Asi. - Jesteśmy schorowani, ja jestem po ciężkiej operacji tętniaków w mózgu, mąż ma zaawansowaną miażdżycę oraz problemy z sercem. Na lekarstwa wydajemy miesięcznie kilkaset złotych. Bardzo często zdarza się, że po opłaceniu rachunków i zakupieniu jedzenia nie zostaje nam już nam nic na wykupienie leków. A one są niezbędne zarówno dla nas, jak i naszej córki. Naprawdę nie wiem, co zrobilibyśmy, gdyby nie pomoc ludziom dobrej woli. Boli nas jednak, że nie możemy dać Asi tego, co jej potrzebne.

- Przekonałam się już, jak cudownych ludzi gromadzi to miejsce, jak wielkie serca mają osoby, które bezinteresownie wspierają innych – mówi Asia. To dzięki Wam możliwa była rehabilitacja i możliwa jest moja walka o to, aby godnie żyć. Życie bez wózka to marzenie, które najprawdopodobniej nigdy się nie spełni. Wciąż mogę być jednak samodzielna. Jestem na dobrej drodze, by osiągnąć, już tak blisko!

Sprawność fizyczna nie jest czymś niezmiennym w naszym życiu, a człowieczeństwo już tak… Człowiekiem się jest, a sprawnym się bywa. Ograniczenia posiadamy przecież wszyscy, podobnie jak marzenia, Każdy z nas musi stoczyć walkę z samym sobą, światem i wieloma jeszcze innym czynnikami, aby mogły się one urzeczywistnić… Nigdzie nie jest napisane, że wszyscy mam mieć w życiu takie same wyzwania, którym trzeba sprostać. Dlatego mnie przyszło każdego dna mierzyć się z rzeczywistością z perspektywy czterech kół, komuś innemu natomiast w zupełnie odmienny sposób Nie oznacza to jednak, że moje problemy są większe, ważniejsze niż Twoje. Są po prostu inne. Jednak tak samo istotne…

Gdy widzisz kogoś, kto potrzebuje pomocy, nie wahaj się – pomóż! Najlepszym, co możesz zrobić, to zobaczyć w drugim człowieku właśnie człowieka...

I oto właśnie Cię proszę, zobacz we mnie człowieka i nie zostawiaj mnie samej…