W 13. dobie życia przyszło MPD. Każdego dnia walczymy o naszego syna. Pomóż!

Mój syn urodził się jako wcześniak. W 13. dobie życia rozpoczęła się dramatyczna walka o jego życie. Błyskawiczne przewiezienie Damiana do kliniki neonatologii sprawiło, że nasz syn przeżył, jednak to, co wydarzyło się w tej pechowej 13. dobie życia, odcisnęło trwałe piętno…

Okazało się, że nastąpiło rozległe niedotlenienie. Skutki – dramatyczne. Nasze dziecko już do końca życia będzie niepełnosprawne, zależne od innych. Nie tak miało być! Właśnie wtedy zaczęła się nasza wojna – wojna o życie, o normalność, a po przeciwnej stronie stanęło mózgowe porażenie dziecięce. 

Damian wymaga dwudziestoczterogodzinnej opieki. Turnusy rehabilitacyjne i regularne wizyty u lekarzy to nasza codzienność. Każdego dnia walczymy o jego sprawność.

Dzięki zabiegowi fibrotomii udało się usprawnić jego nogi i ręce. Nasze noce są spokojniejsze, a ból mniejszy. Można by powiedzieć, że spokojnie sobie żyjemy. Wszystkie środki przeznaczamy na rehabilitacje, leczenie, bardzo drogie turnusy.

Od dawna marzyliśmy o systemie podnośników poruszających się na szynie sufitowej, ale nigdy nie mieliśmy środków na zakup i montaż. Teraz pojawiła się szansa zakupu używanych, ale w bardzo dobrym stanie. Damian to wysoki chłopak – ma 178 cm wzrostu i waży 50 kg. Jestem zmuszona przenosić go na rękach, a jest mi coraz trudniej, ponieważ spastyka nie pomaga.

Nie narzekam, ale tak bardzo potrzebuję pomocy! Ten sprzęt naprawdę ułatwiłby nam codzienne funkcjonowanie. Wiem, że ważniejsza jest rehabilitacja, wizyty, badania, ale wiem też, że mój kręgosłup już krzyczy o pomoc.

Mam miesiąc na zebranie i wpłacenie 20 000 zł. Nie zaniedbamy rehabilitacji i będziemy starać się każdego dnia o lepsze jutro naszego syna. Koszty rehabilitacji i zaopatrzenia pochłaniają jednak wszystkie środki z domowego budżetu, a także te, które udało się zebrać dzięki zbiórkom.

Damian to naprawdę cudowny chłopiec, mimo niepełnosprawności idzie do przodu. Dlatego z całego serca proszę o wsparcie i za wszystko serdecznie dziękuję.

Bożena, mama Damiana