Mój 30-letni syn nie poradzi sobie bez opieki❗️Potrzebne wsparcie❗️

Aktualizacje

• 3 kwietnia 2025

  Nie wiem już jak prosić, dlatego BŁAGAM o pomoc!

  Damian nie może dojść do siebie po sepsie i gronkowcu. Nie mam chwilami siły pomysłów i nadziei – wyniki są kiepskie, znów pojawiła się anemia, Damian nie chce jeść, coraz częściej muszę miksować jedzenie, by podać mu je ze strzykawki, by potwierdzić nadżerkę żołądka i sprawdzić choćby stan zębów, konieczne jest badanie pod narkozą, a do tego jest za słaby.

  Ataki padaczki się nasiliły i w większości dopadają go w nocy, po czym Damian bez sił dosypia do południa. Wszystko nam się nakłada. Kiedy patrzę na Damiana, widzę, że przestaje walczyć. Traci nadzieję i chęci do walki.

  

  Damian uwielbia ludzi, starałam się zabierać go na rehabilitację, gdzie jest więcej osób, bo wtedy zupełnie inaczej funkcjonuje. Ale ostatnie miesiące sprawiły, że w większości przebywa w domu, by nie narazić go na wirusy. Do tego nie mamy możliwości samodzielnie pojechać, bo nie mamy auta dostosowanego do przewozu. Leżąc na tylnym siedzeniu, Damian dostaje ataku padaczki.

  Konieczna jest rehabilitacja pod okiem specjalistów, zmotywowanie syna do współpracy, opanowanie nocnych, wyniszczających ataków. Coraz częściej widać łzy w jego oczach a uśmiech to święto. Wiem, że bez pomocy nie zrobimy kroku naprzód.

  Jestem załamana, bo sama wychowuję syna i patrząc, jak chwilami cierpi, nie mogę mu pomóc ani obiecać, że wyjedzie na rehabilitację, bo środki zebrane wykorzystaliśmy na leczenie i przystosowanie mieszkania do niego. Dlatego z całego serca błagam o pomoc. Nawet o najmniejszy gest.

  Ilona Lackowska, mama Damiana

• 28 listopada 2024

  Zdarza się, że z bezsilności płaczemy na zmianę... Pomocy!

  Stan Damiana się pogorszył! Odporność bardzo spadła, a ataki padaczki się nasiliły...

  Damian jest po pobycie w szpitalu, gdzie trafił z gorączką ponad 40 stopni, których nie można było w żaden sposób zbić. Przeszedł gronkowca i sepsę, cudem się wylizał i teraz dochodzi do siebie.

  Wszystko nam się wali. Nie mogę go już wozić leżącego na tylnym siedzeniu i jestem zmuszona zmienić auto na przystosowane do przewozu osób niepełnosprawnych. Jestem załamana, bo ogranicza nas brak środka transportu, a do najbliższego miasta, w którym można zrobić badania, jest ponad 100 km!

  

  Nasza codzienność to strach co będzie jutro, walka z padaczką, bólem i osłabieniem.

  Jestem ogromnie wdzięczna za dotychczasową pomoc. Dzięki niej udało się stworzyć warunki, by Damian mógł się poruszać swobodnie po mieszkaniu! Jednak by wrócił do sił i mógł dalej walczyć, potrzebna jest rehabilitacja i samochód dostosowany do transportu.

  

  Damian walczy ponad 32 lata, jednak jest mu coraz trudniej. Najgorsza jest bezsilność. Czasami zastanawiam się, co Damian myśli, co czuje. Widać jak bardzo walczy, jak bardzo chce żyć i jak lgnie do ludzi. Dla niego zrobiłabym wszystko.

  Często spotykamy się z obojętnością nawet pogardą, ale czy to ma zniechęcić nas do walki? Wierzę, że na swojej drodze spotkamy ludzi o wielkim sercu, którzy zechcą wesprzeć Damiana, chociaż jest już dorosłym mężczyzną. Ludzi, którzy nie przejdą obojętnie i pomogą mu w walce z chorobą.

  mama Damiana

  Czytaj dalej