Udar mózgu zamknął moją żonę w ciele... Pomóż, by mogła kiedyś wziąć na ręce swoje dziecko❗️

Jestem mężem Dominiki – kobiety o ogromnym sercu, pełnej ciepła i miłości. Jestem także ojcem naszej rocznej córeczki, Julki, która jest promieniem słońca w naszym życiu. Nasza codzienność jeszcze niedawno była pełna radości i marzeń o przyszłości, ale pewnego dnia wszystko się zmieniło. Życie uderzyło w nas z taką siłą, że trudno to opisać słowami.

Miesiąc temu Dominika przeszła ciężki udar móżdżku oraz pnia mózgu. Był to moment, który zatrzymał cały nasz świat... Z niewyobrażalnym bólem patrzyłem, jak moja żona – silna, uśmiechnięta oraz troskliwa kobieta – gaśnie przez zmaganie z tym, co wydaje się niemożliwe do pokonania...

Udar doprowadził do poważnych powikłań. Dziś Dominika powoli odzyskuje świadomość, nie mówi i cierpi z powodu niedowładu czterokończynowego. Może poruszać oczami i zaciskać dłonie. Te drobne gesty są dla nas znakiem na to, że gdzieś głęboko w niej wciąż tli się nadzieja na powrót do nas, do życia.

Obecnie przebywa w specjalistycznym ośrodku rehabilitacyjnym, gdzie zaczyna walkę o każdy, choćby najmniejszy krok naprzód. Wcześniej fizjoterapia prowadzona w szpitalu zaczęła przynosić małe efekty, co dało nam ogromną nadzieję na to, że teraz powolutku będzie już tylko lepiej.

Wierzymy, że intensywna rehabilitacja może przynieść jeszcze większe postępy. Widzę, jak każdego dnia zmaga się z własnymi ograniczeniami, jak każdy ruch dłoni, każde uniesienie powieki to wynik ogromnego wysiłku. Niestety, proces ten wymaga czegoś więcej niż siły woli – wymaga specjalistycznej opieki i intensywnej rehabilitacji, na które nas po prostu nie stać. Koszty są ogromne, nieporównywalne z naszymi możliwościami finansowymi.

Dominika jest cudowną mamą. Każdy, kto ją zna, wie, jak bardzo kocha naszą Julię i w jakim stopniu, oddała się macierzyństwu. Nasza córeczka jest teraz naszym wspólnym światłem w tych ciemnych chwilach, a jej niewinny uśmiech przypomina mi, że muszę walczyć – dla niej, dla Dominiki, dla naszej rodziny!

Wierzę, że dzięki odpowiedniemu leczeniu Dominika będzie mogła wrócić do roli mamy. Że znów będzie mogła przytulić Julię, usłyszeć jej pierwsze słowa i widzieć, jak dorasta – tak, jak zawsze tego pragnęła. Dlatego z całego serca proszę o pomoc. Każda, nawet najmniejsza wpłata, to krok ku temu, by Dominika mogła wrócić do życia, które nagle zostało jej odebrane. Razem możemy doprowadzić do cudu!

Damian, mąż Dominiki