Walczę nie dla jednej, ale dwóch córek! Proszę, pomóż nam w zakupie specjalnie dostosowanego auta, bym mogła zawozić dzieci na rehabilitacje!

Dziewczynki przyszły na świat o wiele za wcześnie, w 28. tygodniu ciąży... Niestety, w wyniku zakażenia bakterią urodziły się z bardzo niską wagą w złym stanie, a ich czynności życiowe zostały ocenione na 2 punkty w skali Apgar... 

Przez tydzień lekarze nie chcieli rozmawiać o przyszłości. Kazali czekać. Chodziłam pomiędzy inkubatorami i błagałam dziewczynki, żeby znalazły w sobie siłę. Dominika dochodziła do siebie 7 długich miesięcy, a Agnieszka spędziła na oddziale prawie półtora roku. Odwiedzając je, pytałam lekarzy, co teraz.

Na początku usłyszałam, że dziewczynki na pewno będą zmagać się z opóźnionym rozwojem. Po dwóch latach dostałam znacznie gorszą informację: mózgowe porażenie dziecięce. Lekarze czekali z diagnozą, potrzebowali odpowiednich badań i pewności, że objawy się zgadzają. To było dla mnie jak koniec świata. Kilkanaście lat temu medycyna wyglądała nieco inaczej, lekarze nie dawali nam zbyt wielkich szans. Jednak płacz i rozżalenie szybko zastąpiłam działaniem i poszukiwaniem możliwości dla moich córeczek.

Agnieszka miała bardzo trudny start, dwukrotnie przeszła sepsę, a zatkana zastawka w głowie spowodowała, że znalazła się na granicy życia i śmierci... Choroby, niedotlenienie, to wszystko wpłynęło na obecny stan córki. Agniesia nie chodzi, nie mówi. Codziennie patrzę, jak chce, jak próbuje… Czasem zwyczajnie mam ochotę się rozpłakać. Z ust córki mogę usłyszeć wyłącznie kilka wyraźniejszych słów. Zwykle wiem, co się z nią dzieje. Lata wspólnej drogi nauczyły mnie właściwie odczytywać większość sygnałów.

Dominika jest w nieco lepszej sytuacji, ale lekarze rozpoznali u niej autyzm. Jest bardzo nieśmiała i potrzebuje indywidualnego podejścia. W dodatku pojawił się też inny problem – postępująca skolioza...

Dziewczynki są po bardzo ciężkich operacjach kręgosłupów i żeby utrzymać efekty, potrzebują regularnej rehabilitacji. Ogromnie ważne są również turnusy rehabilitacyjne, w czasie których Dominika i Agnieszka ćwiczą w gorsetach. Bez tej specjalistycznej pomocy ich dotychczasowe cierpienie i walka pójdą na marne... Nie mogę na to pozwolić. Muszę zrobić WSZYSTKO, żeby im pomóc!

Z całego serca dziękuję również za wsparcie, jakie okazaliście nam w poprzednich zbiórkach. Dzięki Wam czułam, że nie jesteśmy w tej walce same. Jednak dziś stajemy przed kolejnym wyzwaniem...

Bardzo trudno dostać nam się do lekarza, a wizyty w innych miastach graniczą z cudem, ponieważ nie posiadamy auta. Pociąg nie wchodzi w grę, bo Dominika ma ogromne lęki przed jakąkolwiek komunikacją, a brak równowagi w tym nie pomaga. W dodatku ze względu na wózek inwalidzki Agnieszka miałaby spore trudności z przemieszczaniem się.

Od zawsze byłyśmy zależne od pomocy osób trzecich, jednak staje się to coraz trudniejsze. Właśnie dlatego chciałabym zakupić auto, które będzie dostosowane do potrzeb moich dzieci. Najbardziej zależy mi na tym, aby Agnieszka mogła siedzieć w swoim wózku.

Ja sama mam coraz poważniejsze problemy ze zdrowiem i nie jestem w stanie nosić córek. Specjalistycznie dostosowany samochód rozwiązałby i ten problem. Niestety jego koszt jest przerażająco wysoki, a dofinansowanie z PFRON-u nie pokryje go w pełni...

Właśnie dlatego postanowiłam poprosić o wsparcie. Głęboko wierzę, że razem z Wami uda się zebrać potrzebną kwotę. Dzięki Wam Dominika i Agnieszka zyskają szansę na łatwiejszy dojazd do specjalistów, a ja będę Wam ogromnie wdzięczna za każdą, nawet drobną wpłatę...

Jowita, mama

➡️ FB Pomagamy bliźniaczkom Dominice i Agnieszce Nowaczyk (otwiera nową kartę)

🎥 Materiał o Dominice i Agnieszce w TVP3 Gdańsk (otwiera nową kartę)

➡️ Artykuł o Dominice i Agnieszce (otwiera nową kartę)

🎥 Materiał o terapii Dominiki na portalu Halo Koszalin (otwiera nową kartę)

🎥 Materiał w UWADZE! TVN (otwiera nową kartę)