Pewnego dnia obudziłam się, a moje życie było skończone... Proszę o pomoc!

Aktualizacje

• 4 marca 2024

  To już 3 lata od diagnozy... Choroba zabrała mi już tak wiele, ale nie chcę się poddać!

  W lutym minęły 3 lata od mojej diagnozy.
  
  Stwardnienie rozsiane i ataksja posadziły mnie na wózku, zabrało mi to, co najważniejsze: mowę, wzrok, sprawne ręce, a nawet wiele bliskich mi osób...
  
  Jestem 8 miesięcy po operacji głębokiej stymulacji mózgu (DBS), która bardzo mi pomogła, drżenia się wyciszyły – teraz mogę spokojniej ćwiczyć.

  

  Jednak mój mózg jest bardzo uszkodzony, pozostały objawy móżdżkowe, czyli brak równowagi oraz niezborność ruchowa...
  
  Jest bardzo ciężko, ale nie poddaję się! Zajęcia rehabilitacyjne odbywają się w domu, bo nie stać mnie na dobry ośrodek (koszt jednego turnusu to około 35 tys. zł).
  
  Często płaczę z bezsilności... Chcę iść, lecz choroba mi na to nie pozwala.

  

  Potem przychodzą myśli: "przecież dam radę walczyć, całe życie przede mną! Mam tylu wspaniałych ludzi, którzy mi pomogli, muszę im pokazać, że jestem silną kobietą!"
  
  Chciałam Wam przekazać, że wszystkie środki zebrane na tej zbiórce są wykorzystywane na moją rehabilitację, dojazdy do lekarzy. Do 11 leków, które biorę, doszedł kolejny, który niestety jest nierefundowany w Polsce, a jego koszt to 1000 zł miesięcznie.
  
  Bardzo dziękuje za dotychczasową pomoc i jednocześnie proszę o dalszą pomoc – wsparcie zbiórki i przekazanie 1,5% podatku.

  

  Bez Was nic się nie uda, a każda cegiełka przybliża mnie do lepszego jutra. Pozwala mi wciąż walczyć.

  "Jesteście jak ciche anioły,
  Które podnoszą mnie,
  Kiedy moje skrzydła,
  Zapominają jak latać."
  
  Edyta

• 30 sierpnia 2023

  Edyta jest już po operacji – jej walka o zdrowie trwa, wciąż można pomóc!

  W czerwcu przeszłam operację neurochirguczną, która polegała na wszczepieniu elektrody stymulującej mózg.
  
  W mojej głowie znajduje się elektroda, która generuje implusy elektryczne i zagłusza drżenia. Dzięki Wam, Darczyńcom i Doktorowi Witoldowi Libionce oraz zespołowi kliniki w Kluczborku mogłam poddać się operacji!
  
  Bez Was i Waszego wsparcia operacja nie byłaby możliwa, po prostu nie było mnie stać. DZIĘKUJĘ!

  

  Od operacji zmieniło się bardzo dużo. Wyciszyły się drżenia głowy oraz poprawiła się moja mowa – mówię wolno, ale wyraźniej.
  
  Niestety ręce były najgorsze. Na ten moment mogę sama wysuszyć włosy, próbuję pisać, sama się ubierać, zjem kanapkę, jednak już przy obiedzie pomaga mi mama – nabija mi jedzenie na widelec i dalej już sobie radzę. Myślę, że z czasem to również się poprawi i będę mogła sama jeść!
  
  Moje mięśnie były bardzo osłabione, nadal nie jestem w stanie samodzielnie chodzić. Bez dalszej rehabilitacji i leczenia mój pełny powrót do zdrowia nie będzie możliwy.

  

  Bez Waszego wsparcia i moich najbliższych, którzy pomogli mi przed operacją, nie dałabym sobie rady.
  
  Chcę Wam się bardzo odwdzięczyć i pokazać, jak walczę dla siebie i dla Was wszystkich, którzy okazali dobre serce.
  
  Środki że zbiórki są na bieżąco wydatkowane na wyjazdy do lekarzy, rehabilitację, leki, które biorę (a jest ich aż 11 dziennie).
  
  Bardzo bym chciała zakupić bieżnię lub tor do nauki chodzenia, który pomógłby mi rozpocząć samodzielną naukę.
  
  Proszę Was o dalszą o pomoc, pomóżcie mi wrócić do normalnego życia, w miarę normalnego życia.
  
  Bez Was nie dam rady.
  
  Edyta.

  Czytaj dalej