Niepełnosprawność nie może być wyrokiem. Pomóż Ewelinie w walce o codzienność

Ewelina jest uwięziona we własnym ciele. Wiele oddałabym za to, by moja córka mogła tak jak jej rówieśnicy planować w tym momencie przyszłość, by wpadała do mnie z kolejnymi mniej lub bardziej fantastycznymi historiami. Niestety, życie podporządkowane jest leczeniu i rehabilitacji, a także ograniczeniom, które wciąż stawia przed nią choroba… 

Ostatnie miesiące wreszcie przyniosły długo wyczekiwane dobre informacje. Miałam wrażenie, że po długim czasie powracających trudności, odbijania się od kolejnych drzwi, los wreszcie się do nas uśmiechnął. Ewelinie zaczął poprawiać się wzrok, ruchy stały się płynniejsze, a ból wreszcie przestał dominować w naszej codzienności. Dzięki tym zmianom, Ewelina na chwilę odzyskała swoją dawną radość i motywację do działania, a my zaczęliśmy planować kolejne wyzwania. 

Choroba Eweliny nauczyła mnie doceniać to, co przydarza nam się każdego dnia. Nie szukam przeszkód, szukam rozwiązań, by życie mojej córki pomimo choroby było pełne. Niestety, na Mózgowe Porażenie Dziecięce nie istnieje skuteczne lekarstwo. Nie ma terapii, z której moglibyśmy skorzystać, by nasza córka mogła odzyskać całkowitą sprawność… To rehabilitacja i wielogodzinne ćwiczenia zapewniają mojej córce prawidłowe funkcjonowanie. Wykonywanie przez nią celowych ruchów w przypadku Eweliny pochłania znacznie więcej energii i jej poprzedzone, niekiedy setkami powtórzeń wykonanymi pod okiem specjalistów. 

Patrzę na nią z obawą, ale ogromnym podziwem, bo widzę jej determinację i upór. Nadzieja na rozwój jest dla niej mobilizacją, by nie poddać się ani na chwilę…

Niestety, kiedy wszystko zdawało się trafić na swoje miejsce, pojawił się kolejny problem, bo wózek inwalidzki, z którego codziennie korzysta Ewelina ma już kilkanaście lat i właściwie przestaje nadawać się do użytku. Brak wózka to w naszym przypadku tragedia na wielu polach, bo moja córka bardzo potrzebuje kontaktu z ludźmi, regularnego udziału w zajęciach oraz rehabilitacji. Niestety, koszt nowego wózka i zbliżającego się turnusu rehabilitacyjnego to koszt poza naszym zasięgiem. Mogłoby się wydawać, że to niewielka kwota, ale dla nas to jak gwiazdka z nieba. 

Znów musimy prosić o pomoc. Znów stajemy przed Wami pełni nadziei na wsparcie! Od lat robimy wszystko, by nasza córka żyła godnie, by nie musiała cierpieć. Niestety, są momenty, gdy “wszystko” to za mało i potrzeba znacznie więcej. Właśnie dlatego trzymamy się iskierki nadziei, że dzięki Wam uda się sięgnąć po to, co w tym momencie wydaje się nieosiągalne.

Nie możemy dopuścić, by Ewelina straciła wszystko, by choroba zamknęła ją w domu z daleka od możliwości, które daje dziś świat. Kolejne strony naszej historii, pomimo trudnej choroby, mogą być pełne nadziei, jeśli wyciągniesz do nas pomocną dłoń!