Ta walka rozpoczęła się w chwili narodzin Filipka❗️Za nim już pięć operacji, ale to wciąż nie koniec naszych zmagań! POMÓŻ❗️

Aktualizacje

• 29 września 2026

  PEŁNA MOBILIZACJA. Wystarczy, że wpłacisz 50 groszy i uratujesz przyszłość Filipka!

  Drodzy Darczyńcy, 

  to, co się dzieje na zbiórce, przekracza nasze najśmielsze oczekiwania. Jesteśmy wdzięczni za każdy gest, który przybliża naszego synka do sprawności i samodzielności. Pasek zbiórki już prawie w całości się zazielenił! Do 100% brakuje tak niewiele... Wystarczy, że każdy z Was wpłaci 50 groszy, a cel zbiórki zostanie osiągnięty! Prosimy, pomóżcie! 

  Od początku wiedzieliśmy, że leczenie będzie długie, skomplikowane i wieloetapowe. Dziś jesteśmy w trakcie kolejnego z nich – wydłużania prawej nóżki. W sierpniu Filip przeszedł piątą, bardzo trudną operację. Lekarze wykonali osteotomię kości udowej i założyli zewnętrzny aparat, który pozwala wydłużać nóżkę. To nasza walka o to, żeby w przyszłości Filip mógł mieć równe nóżki

  Jesteśmy też świeżo po wizycie lekarskiej. Regenerat, czyli nowa kość, wygląda bardzo dobrze i uzyskaliśmy już ponad 4,3 cm wydłużenia, ale jednocześnie każdy kolejny centymetr oznacza coraz większy wysiłek dla tkanek, mięśni, które w końcu powiedzą dość.

  

  Pojawiły się również problemy z infekcjami przy pinach aparatu. Wymagały one leczenia antybiotykami i codziennego oczyszczania ran przy pinach, które czasem trwały bardzo długo, bo Filip nie dał się dotknąć, bardzo się bał i płakał.

  Nasza codzienność wygląda zupełnie inaczej niż życie zdrowych dzieci. Dużą część dnia zajmuje rehabilitacja. W domu staramy się ćwiczyć z synem 3 razy dziennie, a dodatkowo każdego dnia ma zapewnione jeszcze zajęcia w instytucie. Do tego dochodzą co dwa tygodnie kontrole lekarskie, RTG, pielęgnacja aparatu, obserwowanie miejsc po pinach oraz samo wydłużanie nóżki zgodnie z zaleceniami lekarzy

  Filip nadal jest przede wszystkim małym chłopcem – chce się bawić, układać swoje zabawki, oglądać samochody i traktory. Najtrudniejszy w tym wszystkim jest ból i ograniczenie ruchu. Im dłuższa staje się nóżka, tym większe pojawia się napięcie tkanek. Szczególnie trudne są ćwiczenia zginania kolana... Filip bardzo płacze podczas rehabilitacji, ale mimo tego dzielnie ćwiczy.

  

  Czasami sama nie wiem, skąd jeszcze znajduję siłę. Są dni, kiedy patrzę na Filipa podczas rehabilitacji i serce pęka mi z bezsilności. Wiem jednak, po co to wszystko robimy. Jeszcze niedawno prawa nóżka Filipa była krótsza o 12 cm. Dziś patrzymy na zdjęcia RTG i widzimy kolejne centymetry, które udało się wywalczyć. Dla kogoś to może być tylko liczba. Dla nas każdy centymetr to krok w stronę równych nóżek.

  Nie wiemy jeszcze, ile dokładnie uda się uzyskać podczas tego etapu. Lekarze mówią, że najważniejsze jest bezpieczeństwo i to, jak będą zachowywały się tkanki. Nie chcemy za wszelką cenę gonić za liczbą, ale dojść na tyle daleko, na ile pozwoli organizm Filipa. Przed nami dalsza rehabilitacja, kolejne kontrole, leczenie i następne etapy całego procesu.

  Walczymy o równe nóżki Filipa. I wierzymy, że się uda. Wydłużanie kości wymaga ogromnej ilości rehabilitacji i stałego nadzoru. Potrzebne są również kolejne kontrole i badania, a w razie komplikacji dodatkowe leczenie. To wszystko generuje koszty, którym sami nie potrafimy sprostać. Dlatego dziś znów prosimy o wsparcie. Twój gest ma wielką moc. 

  Rodzice Filipka

• 12 sierpnia 2026

  Filipek jest już po operacji, ale walka o jego nóżkę trwa❗️Przeczytaj i pomóż❗️

  Kochani!

  Tyle razy słyszeliśmy, że jedynym rozwiązaniem może być amputacja. My nie potrafiliśmy się z tym pogodzić. Nie chcieliśmy odbierać Filipkowi szansy na własną nóżkę. Dlatego cały czas walczymy. Tak długo, jak istnieje możliwość, żeby mu pomóc!

  2 sierpnia Filipek przeszedł piątą operację, która rozpoczęła bardzo ważny etap leczenia. Trwała ona około 6 godzin. Dla nas to kolejne godziny napięcia, strachu i nadziei. Lekarze wykonali osteotomię, czyli kontrolowane przecięcie kości udowej, aby mogła się wydłużać. Założyli piny do kości udowej, miednicy i piszczeli, które utrzymują aparat. Kolejnym krokiem była blokada kolana, aby podczas wydłużania pozostało ono wyprostowane. Podano też botoks do mięśnia czworogłowego uda, aby zmniejszyć napięcie mięśni i ułatwić utrzymanie wyprostu.

  

  Najtrudniejsze dla nas były pierwsze dni po operacji. Jednak prawda jest taka, że nadal nie jest nam łatwo... To ból, ograniczenie ruchów, codzienna pielęgnacja miejsc po pinach i ogromna ostrożność przy każdej najmniejszej czynności. Nasz synek nie może normalnie siedzieć ani swobodnie się poruszać. Piny ma umieszczone wysoko w miednicy, pozostaje mu więc głównie pozycja leżącą lub półleżąca. Każda zmiana wymaga naszej pomocy.

  Filipek ma tylko cztery latka, a zamiast beztroskiego dzieciństwa bardzo cierpi. Aparat, piny, rehabilitacja, kolejne kontrole i niekończący się ból – to teraz jego codzienność. Dla rodzica patrzenie na własne dziecko w takim stanie jest ogromnie trudne. Sami czujemy ból w naszych sercach...

  

  Przed nami długie miesiące zmagań. Aparat będzie towarzyszył naszemu dziecku najprawdopodobniej do marca lub kwietnia. Rehabilitacja planowana jest do grudnia, dlatego musieliśmy na ten czas zamieszkać w Warszawie. Czekają nas też dodatkowe badania, kontrole i regularne wydłużanie kości.

  Jesteśmy naprawdę wdzięczni za Waszą obecność, dobre słowo, pomoc. Niestety to jeszcze nie koniec naszej walki. To dopiero jej kolejny etap! Nie wiemy, ile jeszcze przed nami, ale wiemy, o co walczymy. O to, żeby Filipek mógł w przyszłości stanąć na własnych nogach, żeby mógł być po prostu dzieckiem! Prosimy, zostańcie jeszcze z nami!

  Rodzice Filipka

  Czytaj dalej
• 27 lipca 2026

  PILNE❗️Do operacji Filipka zostało tylko 6 dni! POMÓŻ❗️

  Nie mamy już czasu... 2 sierpnia nasz synek ponownie trafi na stół operacyjny! Już po raz piąty będziemy przeżywać tak wielki strach i wyczekiwać na szpitalnym korytarzu na wieści od lekarzy. Znowu będziemy patrzeć, jak za Filipkiem zamykają się drzwi, za które my już nie mamy wstępu. Wiemy jednak, że to konieczność. To dla naszego synka jedyna szansa na sprawne nóżki!

  Trudno jest wyrazić słowami, co czuje rodzic w takich chwilach... Pamiętam, gdy razem z mężem po raz pierwszy wzięłam Filipka w ramiona. To było cztery lata temu i to wtedy rozpoczęła się ta długa, bolesna i bardzo kosztowna walka. Choć przy naszym synku staramy się zachować spokój, to przed Wami nie będę niczego ukrywać. Moje serce pęka, na samą myśl o cierpieniu, które czeka Filipka w kolejnych dniach. Chciałabym przejąć jego ból, ale niestety to niemożliwe.

  Wraz z początkiem sierpnia czeka nas też wielomiesięczna rozłąka. To nie tylko tak ważna operacja, ale też długa i intensywna rehabilitacja, która będzie trwała aż do grudnia. Ja spędzę z Filipkiem ten czas w Warszawie, gdzie będziemy mogli korzystać ze stałej opieki specjalistów, a mąż z naszym drugim synkiem Michałkiem, będą czekali na nas w domu. Musimy jakoś przetrwać ten najtrudniejszy czas.

  

  Dlatego postanowiliśmy każdą chwilę lipca spędzić razem. Jeździliśmy nad jezioro i na wycieczki rowerowe. Pragnęliśmy, by Filip mógł cieszyć się wspólną zabawą z bratem, dużo się uśmiechał, po prostu czuł, że jest dzieckiem. Marzyliśmy o tym, by ten czas się nie kończył…

  16 lipca świętowaliśmy czwarte urodziny Filipka. Gdy on tak bardzo się cieszył pobytem na plaży, wyjściem na lody i życzeniami, my nie mogliśmy się pozbyć myśli: Dlaczego spotkało go aż tyle cierpienia? Z każdym, kolejnym dniem do operacji czujemy coraz większy stres. Tak bardzo chcielibyśmy, żeby wszystko się udało, żeby nasz synek miał szansę na sprawność. Mamy nadzieję, że uda nam się zyskać te kilka centymetrów!

  

  Dzięki Wam osiągnęliśmy dotąd bardzo dużo. Razem z mężem jesteśmy bardzo wdzięczni za każdą wpłatę, udostępnienie i akcję zorganizowaną dla naszego dziecka. Bez Was nigdy nie dotarlibyśmy do tego miejsca, ale to jeszcze nie koniec… 

  Bardzo prosimy o Wasze wsparcie. Na zbiórce Filipka została nam do uzbierania jeszcze ogromna kwota, bez której nie zakończymy tej walki. Dlatego zostańcie z nami i pomóżcie naszemu synkowi zapomnieć o tym cierpieniu!

  Rodzice, Urszula i Radosław

  Czytaj dalej