Życie kruche jak lód! Florek przeszedł piekło, ale wciąż jest nadzieja na przyszłość...

Mój synek przyszedł na świat zbyt wcześnie, ale nie mogę dopuścić do tego, by to był dla niego wyrok na resztę życia. Muszę zrobić wszystko, by małymi krokami zapewnić mu rozwój. Tymczasem choroby wciąż bezlitośnie nas wyprzedzają, a my z coraz większym strachem patrzymy w przyszłość…

Czekałam na niego z rosnącą ekscytacją. Głaskałam brzuch planując nasze pierwsze spotkanie. Lekarze podczas kolejnych badań potwierdzali, że wszystko jest w porządku. W tamtym momencie nawet przez myśl mi nie przeszło, że pierwsze spotkanie nastąpi znacznie szybciej niż planowano.

To był dla mnie szok - akcja porodowa zaczęła się w 26 tygodniu ciąży. Lekarze próbowali ją zatrzymać, ale nie mieli na to szans. Przerażenie, potworny strach i niepewność - tych uczuć i emocji dosłownie nie da się opisać! Nie miałam pewności, co stanie się z moim synkiem. Wciąż zadawałam sobie pytanie “co teraz?!”. 

Od samego początku zmagaliśmy się z problemami. Florek nie miał tyle szczęścia, co inne maluszki - przytulny pokój i czułe ramiona rodziców zostały zastąpione początkowo inkubatorem, a później szpitalnym łóżeczkiem, w którym moje dziecko spędziło dokładnie 132 dni.

Momenty, w których tylko czekałam na wiadomość, że nie stracę go na zawsze. Każda poprawa, najmniejsza iskierka nadziei była dla mnie zastrzykiem energii, gdy w walce o Florka zaczynało brakować sił. Jego choroba odcisnęła się na nas bolesnym piętnem. 

Przed nami długa i trudna droga - regularne konsultacje, wizyty u specjalistów, badania oraz rehabilitacja to kolejne kroki, w których towarzyszymy naszemu synkowi. Niestety, coraz częściej stajemy przed wyzwaniem - szczególnie, że Florek zmaga się ze skutkami powstałymi w wyniku powikłań po retinopatii, która doprowadziła do płaskiego odwarstwiania siatkówek. W polskim szpitalu zostały przeprowadzone już 3 operacje, niestety żadna z nich nie przyniosła oczekiwanego skutku. Teraz dostaliśmy informację, że musimy działać natychmiast, bo mój synek w każdej chwili może stracić wzrok nie w jednym oczku, ale w obu! 

Zdesperowana szukałam pomocy wszędzie aż wreszcie trafiłam do miejsca, gdzie lekarze dają nam nadzieję na uratowanie wzroku, chociaż w jednym oczku! Muszę zrobić wszystko, by mój synek nie stracił tej szansy! Byłabym gotowa poruszyć niebo i ziemię, ale sama nie mam szans. Potrzebuję pomocy!

Do Londynu wyruszamy już na początku listopada, a kwalifikacja do operacji będzie dla nas sygnałem do działania - natychmiast! Nie będę mogła czekać aż wydarzy się najgorsze! Proszę cię o maleńką iskierkę nadziei, o szansę na to, by Florek widział, chociaż w minimalnym stopniu… 

Biorę mojego synka w ramiona i tak bardzo chcę go zapewnić, że wszystko będzie dobrze… W tym momencie zdrowie Florka to mój życiowy cel. Proszę, on jest jeszcze taki maleńki - Florek musi dostać swoją szansę!