Pompa insulinowa = bezpieczna codzienność! Pomóż Franiowi!

Nie wiem, skąd w nim tyle siły, odwagi, ale tylko jego podejście pozwala mi dalej szarpać się z brutalną codziennością. Mimo że przeszliśmy już tak wiele, to los wciąż nas nie oszczędza. O ile pogodziliśmy się z tym, że Franio jest niepełnosprawny intelektualnie i szybko nauczyliśmy się z tym żyć, to kolejna diagnoza była dla nas ciosem, po którym ciężko było się podnieść. 

Nasz synek ma cukrzycę. To choroba, z którą można dobrze i komfortowo żyć - o ile jesteś odpowiedzialnym i sumiennym pacjentem stale kontrolującym swój stan. A jeśli jesteś niepełnosprawnym dzieckiem? Wtedy cukrzyca to koszmar!

Franio około 6 - 7 razy na dobę ma podawaną podskórnie insulinę. Każde wkłucie powoduje ból, który nasz bohater znosi dzielnie, jednak jego ciało się buntuje. Ramiona, brzuch, pośladki i uda pokryte są siniakami. Tak nie może wyglądać życie dziecka! Niczyje życie... Cukrzyca codziennie daje nam o sobie znać, poziomy cukru potrafią skakać z niebezpiecznie niskich do ekstremalnie wysokich wartości. Nawet pobyt Frania w szkole jest dla nas ogromnym stresem. Cały czas musimy być w gotowości do wyjazdu, gdyby poziom cukru się zmienił.

Jest jedna szansa, by odmienić naszą codzienność - to pompa insulinowa. Takie, które podlegają refundacji, działają w sposób, który w naszym przypadku może powodować śmiertelne zagrożenie. Nadzieją dla nas jest sprzęt, który w przypadku niskiego poziomu cukru sam zaprzestanie podawania insuliny, a jeśli poziom będzie zbyt wysoki - sam poda dodatkową porcję insuliny. Niestety, choć tak bardzo potrzebna, taka pompa jest całkowicie poza naszym zasięgiem. Proszę, pomóż nam!

Agnieszka i Bartek - rodzice