Hanna Barczak, 18 lat

Hania odeszła po nierównej walce z okrutnym przeciwnikiem. Moje obietnice okazały się puste, nadzieje płonne, a cały trud, okupiony niewyobrażalnym jej cierpieniem, poszedł na marne. Wybacz mi Kwiatuszku, że nie umiałam Ciebie ochronić....

Odeszła moja duma, nadzieja, marzenia i plany na przyszłość. Nie pozwolę, żeby odeszła cicho, bezszelestnie, jako kolejny  pacjent z pokoju nr 2. Hanię bardzo to złościło, że o dzieciach, które odeszły, tak łatwo się zapomina.

Haniu, przyrzekam Ci, że będzie o Tobie głośno, będę robić to, co Ty zamierzałaś, a niestety nie będzie Ci dane. Kocham Cię nad życie, Kwiatuszku. Fruń wysoko, załóż słuchawki na uszy i biegnij. Choroba odebrała Ci tak wiele, ale nie odbierze naszej miłości. 

Śmierć jest końcem doczesnego życia, ale nigdy miłości. Nie umiera ten, kto żyje w sercach innych.

Mama i Tata i bracia