Wierzę, że autyzm nie zamknie Ignasia we własnym świecie! Pomóż!

Chciałabym Wam opowiedzieć historię, której nigdy nie chciałam pisać. Historię dziecka, które zamiast beztrosko bawić się z rówieśnikami i poznawać świat, codziennie toczy nierówną walkę z własnym ciałem i umysłem.

Nasze serca pękły, gdy usłyszeliśmy diagnozę... Ignaś urodził się zdrowy. Był naszym promyczkiem cichym, spokojnym, trochę „innym” niż inne dzieci. Na początku myśleliśmy: „Taki ma charakter, każde dziecko rozwija się w swoim tempie”. Ale z każdym miesiącem pojawiało się coraz więcej niepokoju. Ignaś nie mówił. Nie patrzył w oczy. Nie reagował, gdy go wołaliśmy. Zamiast bawić się z dziećmi, biegał w kółko, zafascynowany cieniem własnej ręki.

W końcu padły słowa, które zmieniły całe nasze życie: „Państwa syn jest w spektrum autyzmu. Ma umiarkowane upośledzenie intelektualne.” Każda terapia to podróż, dosłownie i w przenośni... Wsiadamy w samochód i pokonujemy odległości do ośrodka, w którym Ignacy uczestniczy w terapii. To miejsce daje mu szansę na rozwój, na lepsze funkcjonowanie oraz na kontakt z drugim człowiekiem. To setki godzin pracy: z logopedą, psychologiem, terapeutą SI. To setki złotych miesięcznie, ponieważ leczenie dziecka w spektrum to nie jeden zabieg. To nieustanna, wieloletnia walka.

Nasze oszczędności już się skończyły. Utrzymujemy dom, dojeżdżamy, opłacamy terapie, ale wszystko ma swoje granice. Teraz przed nami kolejne wyzwanie badania genetyczne… Ignacy rozwija się inaczej, niż przewidują jakiekolwiek książki. Lekarze podejrzewają, że za jego stanem może kryć się głębszy problem genetyczny. Aby to potwierdzić, potrzebne są specjalistyczne badania, w tym najdokładniejsze, choć bardzo drogie badanie WES Trio.

Koszt tych badań przerasta nasze możliwości. A to właśnie one mogą rzucić światło na to, jak go leczyć oraz  zaplanować jego przyszłość. Nasz synek nie ma jeszcze 5 lat, ale już przeszedł więcej niż niejeden dorosły. Ignacy nie mówi. Nie potrafi opowiedzieć, co go boli, co czuje, czego potrzebuje. Czasem tylko przytula się mocno. 

Nie wiem, czy kiedykolwiek powie do mnie tak, jak inne dzieci. Ale wiem jedno, nie mogę się poddać. Dopóki walczymy, jest nadzieja. Dlatego dziś proszę z całego serca o Twoją pomoc. Wierzymy, że wokół nas są ludzie, którzy chcą wspierać dzieci takie, jak Ignaś. 

Mama Ignasia