By samotność nie odbierała chęci do życia...

Rocznik Pani Janiny – 1931 to ludzie naznaczeni piętnem wojny. Stale wspominający okrucieństwo tamtych lat, gdy strach było wyjść na ulicę, gdyż można było być rozstrzelanym bez żadnego powodu. Chcemy, aby Pani Jasia cieszyła się życiem, aby nadrobiła te stracone lata. Widzimy, z jakim entuzjazmem koloruje obrazki. Tego nie robiła, gdy była dzieckiem. Wojna odebrała jej to, co dla nas jest naturalne – beztroskie, radosne dzieciństwo.

Pani Janina Gajda jest podopieczną Fundacji Aktywizacji Seniorów Ludwisia od kwietnia 2017 roku. Pani Jasia korzystała z bezpłatnych pobytów w Dziennym Domu Seniora Ludwisia, gdzie miała zapewnione posiłki, terapie zajęciowe i opiekę podczas spacerów. Jej pobyty finansowane były ze środków pozyskanych z Kiermaszy Wielkanocnych. Kolejne pobyty w Domu Seniora finansowane były ze środków, pozyskanych od prywatnych sponsorów.

Niestety w tej chwili wyczerpały nam się już wszystkie fundusze i Pani Jasia spędza czas samotnie w domu, z wytęsknieniem oczekując syna, który odwiedza ją codziennie po pracy i w weekendy.

W Dziennym Domu Seniora Pani Jasia bardzo lubiła kolorować kredkami mandale, rozmawiać z koleżankami, śpiewać i brać udział w dogoterapii. Zanim tutaj trafiła, cierpiała na depresję. Godzinami wpatrywał się w sufit i ściany w pustym mieszkaniu. Nic ją nie interesowało. Była wycofana i agresywna w stosunku do swojej rodziny. Sporadycznie wychodziła na dwór, ale samotnie siedziała na ławce i nie miała z kim porozmawiać.

Rodzina od początku nie ukrywała, że nie stać jej na opłacenie pobytów w Dziennym Domu Seniora, ale wiedzieli, z Pani Jasia potrzebuje specjalistycznej opieki. Niska emerytura Pani Jasi oraz brak możliwości wsparcia finansowego to bariera trudna do pokonania.

Pani Jasia cierpi na postępującą demencję starczą. Są to prawdopodobnie początki choroby Alzheimera i ma pogarszające się problemy ze wzrokiem. Boi się wychodzić sama z domu. Porusza się przy pomocy balkonika. Samodzielne chodzenie jest już niemożliwe, ponieważ Pani Jasia nie widzi przeszkód na swojej drodze.

Rodzina była pozytywnie zaskoczona, że Pani Jasia tak dobrze funkcjonowała w Dziennym Domu Seniora Ludwisia. Że była miła, uśmiechnięta, że aktywnie uczestniczyła w zajęciach i chętnie rozmawiała z koleżankami. Oni znają ją z innej strony – gdy wycofana nie chciała dać sobie pomóc i odrzucała każdą pomocną dłoń. Nie chciała być ciężarem dla rodziny. Czuła się niepotrzebna i osamotniona.

Pani Jasia często powtarza, że chciałaby już umrzeć, bo nie chce być obciążeniem dla rodziny i opiekunów …

Dla nas Pani Jasia nie jest obciążeniem, ale kobietą, której dzieciństwo upłynęło pod znakiem okrutnych lat wojennych. Nie mogła chodzić do szkoły, ponieważ musiała ciężko pracować, aby utrzymać siebie i rodzinę. Brak wykształcenia spowodował, że praca, którą wykonywała, była ciężka i mało płatna, co w konsekwencji wpłynęło na wysokość jej emerytury, która jest zbyt niska, aby korzystać z rehabilitacji i zajęć terapeutycznych, dostępnych w Dziennym Domu Seniora.

Nie chcemy, żeby Pani Jasia spędzała samotnie czas w domu, z włączonym telewizorem, którego nie ogląda i nie słucha …, bo jej wzrok skierowany jest na sufit i puste ściany.