UDAR wyrządził w moim organizmie ogromne szkody, ale muszę walczyć dla rodziny! Proszę o Twoje wsparcie!

Aktualizacje

• 11 marca 2026

  Nowe wieści!

  Piszę to słowami mojej żony i córek, bo udar odebrał mi zdolność mówienia i pisania. Wypowiadam jedynie pojedyncze zdania oraz ćwiczę pisanie. Z każdym miesiącem idzie mi coraz lepiej, jednak trudności w porozumiewaniu się są znaczne.

  Z tego powodu nie mogę obecnie pracować na kolei, na której spędziłem prawie czterdzieści lat mojego życia. Przeżyłem dopiero 57 lat i całe szczęście, że żyję nadal, bo na początku diagnozy moją rodzinę przygotowywano na najgorsze!

  Niedokrwienny, wtórnie ukrwotoczniony udar mózgu sprawił, że lekarze nie dawali mi dużych szans. Moja żona usłyszała: "niestety, te wyniki są złe. Obrzęk mózgu powiększa się. Konsultujemy to z neurochirurgami, możliwe będzie otwarcie czaszki. Kolejne doby są decydujące. Kontaktu z panem Jędrzejem brak"...

  Przez cały mój pobyt szpitalu i ośrodku rehabilitacyjnym ja oraz moi najbliżsi mogliśmy liczyć na pomoc naszej rodziny, przyjaciół oraz sąsiadów. Ale potrzebuję też Waszej pomocy. 

  Na początku nie było ze mną kontaktu, a moja prawa strona ciała była całkowicie bezwładna. Nie mówiłem, nie rozumiałem, nie wiedziałem, co się ze mną dzieje. Mijały tygodnie, a ja odzyskiwałem po część sprawność: najpierw w nodze, później nieco w ręce, a potem zacząłem przypominać sobie jak nazywać bliskich oraz świat dookoła mnie. Teraz poruszam się samodzielnie i porozumiewam się z otoczeniem prostymi zdaniami. 

  Niestety, w lutym tego roku pojawił się kolejny skutek uboczny udaru, w związku z którym  musiałem przejść kolejne specjalistyczne badania.  

  Dzięki Wam, mój powrót do zdrowia może przejść bez zmartwień. Terapie: logopedyczna i rehabilitacyjna pochłaniają pieniądze. Mam specjalistyczną dietę, podtrzymującą mnie przy życiu. Przyjmując warfarynę nie mogę spożywać dużej zawartości witaminy K, by podtrzymać odpowiedni poziom krzepliwości krwi. Co tydzień badam poziom INR (poziom krzepliwości krwi) specjalistycznym urządzeniem, a raz w miesiącu potwierdzam wyniki laboratoryjnym badaniem.

  Spędziłem tygodnie leżąc w szpitalu, potem tygodnie ćwicząc na szpitalnym oddziale rehabilitacyjnym, a następnie miesiąc w specjalistycznym ośrodku rehabilitacji w Zdunkach k. Ełku. Od wyjścia z ośrodka cały czas ćwiczę z rehabilitantami i logopedami.

  Dzięki rehabilitacji jestem samodzielny, a nawet robię rzeczy, o których na początku diagnozy mógłbym jedynie pomarzyć. Odśnieżam podwórko, podkładam do pieca, sprzątam. Ale co najważniejsze, bawię się z moją wnuczką Nelą. Chciałbym w przyszłości zdobywać z nią górskie szczyty, te same, na które wchodziłem z moimi córeczkami, gdy były małe.

  Jestem coraz sprawniejszy ruchowo, ale nadal porozumiewianie się sprawia mi trudność. Nauka ponownego porozumiewania się pewnie zajmie mi kolejne kilka lub kilkanaście miesięcy. 

  Gdyby nie determinacja moja i bliskich, nie byłbym teraz w takiej formie. Ale chcę być w lepszej, bo wiem, że moje życie jeszcze się nie skończyło, a są wokół mnie ludzie, z którymi chcę z życia czerpać pełnymi garściami.

  Jędrzej z Rodziną