Powoli tracę wzrok, ale jest szansa na ratunek – proszę, pomóż mi...

Utrata wzroku to dla mnie początek umierania… Mieszkam sama, a jedynym moim towarzyszem jest kot – Kocurek. Nie wiem, co będzie jeśli przestanę widzieć. Jak sobie poradzę? Kto wtedy mi pomoże? Jak sama wyjdę z domu? Z tymi pytaniami budzę się i zasypiam każdego dnia. Boję się. Tak bardzo się tego boję...

Od kilku lat zmagam się z poważną wadą wzroku, która bardzo mocno się pogłębia. Mimo dwóch operacji wcale nie jest lepiej. Poważne zwyrodnienia siatkówki wkrótce mogą doprowadzić do tego, że stracę wzrok. Nie wyobrażam sobie tego. Z samotnością czasem ciężko jest mi sobie poradzić, a co będzie jeśli do tego przestanę widzieć? Dla mnie będzie to powolne umieranie w ciemności...

Z lewym okiem niestety już nic nie da się zrobić, ale jest szansa na uratowanie prawego! Lekarze zapoznali mnie z jeszcze jedną metodą leczenia. Jest możliwość podawania leku prosto do oka, tzw. iniekcji. Taka forma znacznie lepiej i szybciej działa, a dla mnie to jedyny ratunek. Aby jednak lek mógł działać, nie wystarczy tylko jeden zastrzyk. Przez jakiś czas trzeba powtarzać je regularnie co miesiąc. Każdy zastrzyk kosztuje jednak 1000 złotych. Nie mam takich oszczędności. Codzienność pochłania wszystkie moje pieniądze…

Kiedy pomyślę o tym, że mogłabym stać się niewidoma, przeszywa mnie strach. Teraz, mimo dużej wady, jakoś sobie radzę – jestem w stanie wyjść na zakupy, do lekarza. Jeszcze widzę na tyle, by normalnie funkcjonować. Wiem jednak, że zachwilę mogę to wszystko stracić...

Nie chcę się poddać. Odkąd wiem, że istnieje dla mnie szansa, nie myślę niczym innym. Leczenie powinno odbyć się jak najszybciej – póki jest jeszcze co ratować. Nie zdobędę takich pieniędzy, dlatego, choć to trudne, zdecydowałam się poprosić o pomoc. 

Dziękuję za każdy gest wsparcia – to dla mnie nadzieja na uratowanie wzroku.

Jolanta