Niewyobrażalna tragedia rodziny❗️Zadręczona przez rówieśników – pomóż w walce o Julię❗️

Aktualizacje

• 4 lutego 2026

  18 lat Julii… i ogromna cisza...

  Dziś Julia kończy 18 lat. Ten dzień powinien być radością. Jest ciszą i bólem. To moment, który dla wielu młodych ludzi oznacza wolność i pierwszy krok w dorosłość. Dla Julii – to kolejny dzień walki. W ciszy. W bezruchu. W ciele, które nie słucha.

  Od czterech lat Julia żyje w zamknięciu, którego nikt nie powinien doświadczyć – uwięziona w swoim ciele, w cierpieniu, w ograniczeniach, które przyszły nagle i brutalnie. Każdy dzień to rehabilitacja i leczenie. Każda noc to czuwanie.

  

  Ale jest coś, co boli jeszcze bardziej – brak Wojtka, jej ukochanego brata. Nie ma go już długich 282 dni, ponad 9 miesięcy. Nie ma jego śmiechu, życzeń, obecności. Jest pustka, której nigdy nikt i nic nie wypełni. Jest cisza, która boli bardziej niż jakikolwiek krzyk.

  Julia dorasta bez brata. Dorasta w cierpieniu. Dorasta w świecie, w którym najpierw wszystko się zatrzymało, a potem rozsypało na kawałki.

  

  A jednak – mimo wszystko – Julia jest. Oddycha. Walczy. Reaguje. Trwa. I my trwamy razem z nią, wierząc, że jej życie może być czymś więcej niż tylko przetrwaniem i prosząc o pomoc, by jej dorosłość nie była już tylko życiem w cierpieniu.

  Na 18-te urodziny Julii nie prosimy o prezenty. Prosimy o modlitwę i szansę. O wyzdrowienie. O to, by Julia miała możliwość poczuć, że dorosłość nie musi oznaczać tylko bólu i zależności.

  Jeśli jesteś tu dziś z nami – dziękujemy. Jeśli możesz pomóc – pomóż Julii wejść w dorosłość z nadzieją, a nie tylko z ciężarem ostatnich czterech lat.

  Dziękujemy, że jesteście z nami.
  Mama Julii i Wojtka

• 12 stycznia 2026

  Julka została zakwalifikowana do przełomowego projektu leczenia w Meksyku! To dla nas ostatnia nadzieja w tym niewyobrażalnym bólu!

  4 lutego będą 18. urodziny Julii,

  Niestety, Julia wejdzie w dorosłość bez ukochanego brata, który zawsze miał iść obok niej.
  Zamiast radości jest tęsknota, zamiast świętowania – cichy ból, który rozdziera każdego dnia nasze serca już od ponad ośmiu miesięcy.

  Wojtek przez trzy lata prosił o zdrowie dla Julii. Julka teraz na pewno miałaby tylko jedno życzenie – żeby Wojtuś żył.

  Julka została zakwalifikowana do przełomowego projektu leczenia metodą neurocytotronową w Monterrey w Meksyku. To ogromna szansa, która może zmienić jej życie...

  Leczenie opiera się na nowoczesnej, przełomowej technologii medycznej, opracowanej przez międzynarodowy zespół specjalistów. Neurocytotron działa na poziomie komórkowym, regenerując uszkodzone neurony i wspomagając odbudowę połączeń nerwowych. 

  Przynosi nadzieję osobom z uszkodzeniami mózgu, spastyką, a także innymi ciężkimi schorzeniami neurologicznymi. Mamy już wyznaczony termin – na 11 maja 2026 roku. Niestety, koszt leczenia jest ogromny. Sam przelot medyczny z asystą lekarzy to koszt około miliona złotych, a terapii 35 tysięcy dolarów. Ale dla nas to jedyna realna szansa na dalsze życie bez bólu i ograniczeń dla Julki.

  Jej zdrowie to moja nadzieja, a każda pomoc daje siłę, by jakoś żyć dalej, po stracie synka i męża. Pomóżcie, proszę, sfinansować tę nadzieję.

  Mama

  Czytaj dalej
• 19 grudnia 2025

  Święta juz nigdy nie będą dla nas takie jak dawniej... Byle tylko jakoś przetrwać ten czas

  Święta są za głośne, a żałoba jest za cicha.
  Dla jednych to zapach pierników.
  Dla nas to zapach cmentarza,
  pusty pokój i puste miejsce przy stole.
  I tylko jedna myśl: byle tylko jakoś przetrwać ten czas…

  Najbliższe dni, to czas po operacji nóg Julii i wzmożonej rehabilitacji po ostrzykiwaniu toksyną botulinową. Radujcie się Świętami w naszym imieniu, bo my na to nie mamy już siły.

  

  Chciałabym, żeby więcej osób zrozumiało, że żałoba to nie tylko smutek i łzy. To także gniew, odrętwienie, poczucie pustki i ten dziwny stan, w którym człowiek niby funkcjonuje, ale w środku się rozpada.

  Każdy przeżywa ją inaczej.
  Dla jednych to mechaniczne wykonywanie codziennych obowiązków, dla innych – walka o przetrwanie kolejnego, każdego dnia. Dla mnie jedno i drugie.

  

  Kiedy tracimy kogoś bliskiego, opłakujemy nie tylko Jego brak, ale również to, co było.
  Opłakujemy też to, czego już nigdy nie będzie.
  I ten ciężar przygniata mnie każdego dnia.

  Żałoba to miłość, która nie ma już gdzie wrócić.

  To zmuszanie się do wstania z łóżka, zjedzenia czegokolwiek, ogarnięcia się — mimo, że ciało i głowa odmawiają współpracy.

  To zamykanie się w sobie i desperackie szukanie czegokolwiek, co na chwilę przykryje ból.
  Żałoba jest surowa, trudna i bezlitosna.

  A jeśli ktoś nie rozumie, dlaczego cierpię tak bardzo — to znaczy, że miał szczęście.
  Po prostu jeszcze nie musiał przechodzić przez coś tak bolesnego.
  I nikomu tego nie życzę.

  List Wojtusia do św. Mikołaja z ubiegłego roku:

  

  Spokojnych Świąt dla Was.
  Dla mnie one już nie istnieją.

  Mama Julki i Wojtusia

  Czytaj dalej