Apel samotnej mamy: "Pomóż, by było nam choć trochę łatwiej..."

Chociaż  czasem brakuje mi już sił, wiem, że nie mogę się poddać. Kacper ma tylko mnie i to ja muszę zrobić wszystko, by jego życie było jak najpiękniejsze. Mimo dramatu, na który skazuje nas choroba Kacpra...

Jestem samotną matką wychowującą chore dziecko. Dziecko, które fizycznie jest już dorosłym mężczyzną, ale nigdy nie będzie samodzielne... Kacper zmaga się z dziecięcym porażeniem mózgowym i padaczką. Każdy nasz dzień od ponad 20 lat to walka – nierówna walka o przyszłość, o każdą umiejętność wyrywaną chorobie. Za nami już wiele, jednak przed nami wyboista droga...

Pomimo lat wykańczającej rehabilitacji, udziału w specjalistycznych turnusach i łapania się każdej nadziei Kacper wymaga całodobowej opieki. Wymaga i będzie wymagał przez resztę życia. 

Wózek inwalidzki jest jego oknem na świat. Bez niego nie wyszedłby z domu, bo ja nie już w stanie go nosić. Nie mogłabym też znieść myśli, że Kacper spędzi resztę życia przykuty do łóżka, zamknięty w czterech ścianach.

Niestety wózek, którego używa teraz, jest już bardzo wysłużony. Przemieszczanie się w nim nie jest ani komfortowe, ani bezpieczne. Dlatego proszę, pomóż nam zapłacić za nowy wózek.

Wiem, że nasze życie nigdy nie będzie usłane różami, ale z Twoją pomocą może być odrobinę łatwiejsze...